Χαλαρό καφεδάκι στο κυλικείο του 'Ανδρέας Βαρίκας' είχε το Σαββατιάτικο πρωϊνό.
Στην παρέα η Κυανέρυθρη Πλατεία μαζί μ' ένα σκέτο Ελληνικό, τη στιγμή που τα πιτσιρίκια έριχναν κάποιο δυνατό σουτ με την μπάλα του μπάσκετ ρίχνοντάς την στην τιμημένη "3" και τρέχοντας σαν μελλοντικοί Πάνθηρες να την μαζέψουν πάλι.
Ο καιρός μια ομορφιά, μακάρι και αύριο να έχουμε τον ίδιο, σε πείσμα των μετεοανθρώπων που βλέπουν βροχές στη μαγική τους σφαίρα.
Η ώρα πέρναγε νωχελικά κι αυτή, αφού οι τρεις περίπου ώρες που καθήσαμε μοιάσαν, ευτυχώς, σαν ολόκληρη μέρα καταρρίπτοντας το θέσφατο, πώς όταν περνάς καλά, οι ώρες τρέχουν.
Κάποια κινητικότητα από την φυσούνα των αποδυτηρίων προς τον κυανέρυθρο πάγκο μου έδωσαν προς στιγμή την ελπίδα ότι θα χάζευα και λίγη προπόνηση, που δυστυχώς δεν έγινε.
Πλησίαζε δυόμιση και φανταζόμουν την ίδια ώρα αύριο. Τον Πανιώνιο κόσμο να κατακλύζει το γήπεδο, να γεμίζει τις εξέδρες, να φωνάζει το όνομα της αρρώστιας του ρυθμικά, δίνοντας ώθηση στην ομάδα να 'μασήσει σίδερα' απέναντι στον αντίπαλο, αφήνοντάς του μηδαμινές πιθανότητες για το όποιο θετικό αποτέλεσμα.
ΠΑΣ Γιάννενα αύριο, άλλοι μετά. Κάθε αγώνας έχει τη δική του σημασία. Την δική του αριθμητική, μαζεύοντας πόντους σ' αυτό το εκ βάθρων σάπιο πρωτάθλημα.
Καλή μπάλα Πανιωνάρες μου, καλή μπάλα πάνω απ' όλα. Στα πόδια σας είναι !
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου