ΠΑΝΙΩΝΑΡΑ Σ' ΑΓΑΠΩ !

Μετά τον περίπατο στο Περιστέρι είχαμε μιά μεγάλη ευκαιρία να κάνουμε άλλον έναν στο Μαρούσι αλλά την χάσαμε.

Τα καταφέραμε να ηττηθούμε τελικά κι από αυτή την ΑΕΚ, που βλέπουμε όλοι, ότι φέτος το μόνο που μπορείς να της καταλογίσεις αγωνιστικά, είναι μια φιλότιμη προσπάθεια. Κάναμε μάγκες τους ανύπαρκτους. Μπήκαν λίγο φουριόζοι στο πρώτο μισάωρο και σαστίσαμε.
Λάθη επί λαθών. Κέντρο πουθενά. Κατοχή, ποιά κατοχή; και τελικές προσπάθειες μηδέν.

Γιατί βρε γλυκά μου παιδιά αφού έχετε δείξει σε παιχνίδια με δυνατούς αντιπάλους ότι μπορείτε να ανταπεξέλθετε στην πίεση. Για ποιό λόγο να σας φοβίσει τούτη δω η ΑΕΚ;
Αν παίζαμε από την αρχή του παιχνιδιού όπως στο δεύτερο ημίχρονο, θα είχαμε φύγει, χαλαρά, με μια τριάρα που ειδικά μέσα στο ΟΑΚΑ, θα είχε ιδιαίτερη σημασία για όλους.

Η μεγάλη μου απορία θα παραμείνει, τι είπε ο Ελέ μέσα στα δεκαπέντε λεπτά του ημιχρόνου, και βγήκαμε στο δεύτερο ημίχρονο άλλη ομάδα, παλέψαμε στο κέντρο, μειώσαμε αισθητά τα λάθη, κάναμε τελικές, είχαμε δοκάρι και φέραμε το ματς εκεί που έπρεπε να είναι από το πρώτο λεπτό.
Δικό μας.

Και να έβλεπα ένα παιχνίδι όπου υστερούσαμε σε κάτι από τον αντίπαλο, να καταπιώ την ανωτερότητά του και να δεχτώ την ήττα. Εδώ όμως, στραβοκατάπια. Ήμασταν καλύτεροι. Χάσαμε από την αδράνεια του πρώτου 30λεπτου και τα αλλεπάληλα λάθη.

Κοιτάμε πάντα μπροστά. Πάμε για τον ΠΑΣ. Eύχομαι με λιγότερες απουσίες.
Tο κεφάλι ψηλά, τα δόντια σφιχτά.

ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ
ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΤΙΠΟΤΑ
ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ