Μαράζι το 'χω να χάσω από έναν ανώτερο αντίπαλο που έπαιξε καλύτερα από μένα και κέρδισε.
Περιμέναμε όλη την εβδομάδα τον φορμαρισμένο ΠΑΣ να έρθει στο Ναό και να διεκδικήσουμε τη νίκη παλληκαρίσια.
Αντ' αυτού, από τα Γιάννινα μας έστειλαν μια αρμαθιά παγούρια, άδεια κι έτοιμα να τα γυρίσουμε πίσω γεμάτα με γκολ.
Μια κακιά στιγμή θα το πω κι ας ανήκει ο Λεωνίδας στους λιγοστούς έμπειρους παίκτες που διαθέτει η ομάδα. Το αποτέλεσμα όμως παραμένει αρνητικό από την μη συγκράτηση των νεύρων του.
Δεν είναι ότι χάσαμε έναν αγώνα όπου ούτε καν η ισοπαλία άξιζε στον αντίπαλο, είναι πως μέσα στον κυκεώνα των απουσιών που μας βαραίνουν, θα χάσουμε και τις δικές του υπηρεσίες στους επόμενους αγώνες. Κι αυτό για μένα είναι το βασικότερο. Δεν έχουμε δα και τον τρελό πλουραλισμό στα σέντερ φόρ.
Η ομάδα κατά τ' άλλα έπαιξε με περίσσιο πάθος, γι αυτό άλλωστε και δικαίως καταχειροκροτήθηκε μετά το τελευταίο σφύριγμα. Κάποιες μεμονωμένες γκ(ρ)ίνιες που άκουγα κατά τη διάρκεια του αγώνα και ενώ παίζαμε με αριθμητικό μειονέκτημα, μοιράζαμε όμορφα πάσες και δείχναμε ισάριθμοι στο χορτάρι, μου επιβεβαιώνουν τη γνώμη πως πολλοί συνΠανιώνιοι βλέπουν άλλο ματς από μένα, ή ίσως εγώ βλέπω άλλο μάτς απ' αυτούς, τεσπα.
Αν οι Γιαννιώτες δε, επέλεγαν κοσμιώτερα συνθήματα, θα είχαν τα συγχαρητήριά μου για την παρουσία τους. Επειδή όμως διάλεξαν τα συγκεκριμένα, είναι επιεικώς κατάπτυστοι.
Δεν μπορώ όμως να δικαιολογήσω σε κανένα σημείο και τη δική μας μούγκα. Έστω και αυτοί οι χίλιοι δεν επιτρέπεται να σκεπάζονται από πενήντα παγουράδες.
Κοιτάμε μπροστά. Πάμε Κέρκυρα τώρα. Ελπίζω να μην σπάσει κι άλλη παράδοση εκεί, και τέλος πάντων να δούν κι οι παίκτες τις προσπάθειές τους να καρποφορούν, όχι όπως σήμερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου