Φάγαμε, κερδίζουμε, γυρνάμε σπίτι...

Η μέρα ιδανική. Ο καιρός στα κέφια του κι ας παραμονεύει ο γδάρτης στη γωνία. Ο αγώνας ξεκινάει σε περίπου μιάμιση ώρα. Πηγαδάκια στα εκδοτήρια, στο Νίκο, στο Σμυρνιό. Τα εισιτήρια από νωρίς στη τσέπη (μην πάθουμε κανένα χουνέρι όπως τότε με τον ΠΑΟΚ που χάσαμε μισό ημίχρονο).

Με σουβλάκι και μπύρα στης Κατερίνας και στου Κώστα παρακολουθούσα τα βλέματα γύρω μου προσπαθώντας να καταλάβω με ποιά ψυχολογία κατέβαινε ο κόσμος για το παιχνίδι. Κάποιοι λιγάκι μαγκωμένοι, όχι άδικα. Οι περισσότεροι με την βεβαιότητα της νίκης. Όλοι όμως χαμογελαστοί.

Ότι κι αν γινόταν σήμερα το τρίποντο ήταν μονόδρομος. Το ξέραμε όλοι. Απλά περιμέναμε το εναρκτήριο λάκτισμα για να δούμε την αρρώστια μας να ξεδιπλώνεται μπροστά μας.
"Με συνοπτικές διαδικασίες Κρέμα.", είπα στον Κώστα σφίγγοντάς του το χέρι.
"Φάγαμε, κερδίζουμε, γυρνάμε σπίτι"

Τα υπόλοιπα τα έγραψε ο τηλεοπτικός φακός και φυσικά η ιστορία.

ΥΓ. Δυστυχώς, το ... παιδικό εισιτήριο δεν προσέλκυσε τον αναμενόμενο κόσμο. Ίσως έχουν κάποια δίκια. Ίσως περιμένουν απαντήσεις, δηλώσεις, θέσεις. Μάλλον το copy-paste δηλώσεων των παικτών στην Πλατεία του προηγούμενου Σαββάτου δεν έπεισαν ως ... επίσημη ανακοίνωση. Δείτε το παιδιά.

ΥΓ2. Ο κος Σπάθας στο δεύτερο ημίχρονο, παρέα με τον βοηθό από την πλευρά της '2', προσπάθησε να μιμηθεί τον Ζουγανέλη και την κλασική του πια φράση "το ματς γυρίζει".
Δεν πειράζει παιδιά, την επόμενη φορά. Έχετε αποδείξει τόσες φορές τι αξίζετε.

Βόλτα στον Άρη με ... σφαιρόπλοιο

Ένα όμορφο και χαλαρό απόγευμα περίμενε τους φίλους του Ιστορικού στο Αρτάκης.

Η ομάδα που πιλοτάρει ο κόουτς Γιάννης Σφαιρόπουλος μπορεί πλέον να έχει μεγάλες προσδοκίες κι ο κάθε αντίπαλος όσο κι αν θέλει να την κοιτάξει στα μάτια, όπως ο Άρης απόψε, δεν μπορεί τελικά παρά να υποταχτεί στην ανωτερότητά της.

Αυτός ο Πανιώνιος είναι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα κι έχει ήδη ξεκινήσει την κούρσα της κατάκτησής τους. Παρόντες στην μεγαλειώδη πορεία όλοι οι φίλοι του Ιστορικού με πρωτεργάτες (ποιούς άλλους ;) τους Πάνθηρες να ξεσηκώνουν το κλειστό, κάνοντας την ατμόσφαιρα πύρινη και δυσβάσταχτη για τον αντίπαλο.

Διοίκηση, τεχνικό τιμ, παίκτες και κόσμος εν πλήρη αρμονία με αποτέλεσμα να σπρώχνουμε την ομάδα από νίκη σε νίκη.

Κάτι παρόμοιο θέλουμε και αύριο το απόγευμα στο Ναό.
Κόσμο με ρυθμό γιατί πρέπει να βάλουμε την ομάδα του ποδοσφαίρου πάλι σε τροχιά επιτυχιών και να την δούμε στη (βαθμολογική) θέση που της αξίζει να βρίσκεται. Μπορεί να βρεθεί εκεί με την στήριξη όλων μας.

Έχουμε τη συνταγή από το μπασκετικό τμήμα. Πρέπει να αφυπνιστούμε όλοι. Κι όπως λέει και μια γνωστή διαφήμιση, όταν λέω όλοι, εννοώ ΟΛΟΙ !

Ανακοπή και στα καπάκια εγκεφαλικό

Τελικά ξέρουμε τι θέλουμε, ή απλά φωνάζουμε για να κάνουμε θόρυβο ;

Για να διορθώσεις τα όποια λάθη πρέπει να εστιάσεις στις αιτίες που τα δημιούργησαν. Διαψεύστε με, μα δεν βλέπω κανέναν να κινείται προς αυτή την κατεύθυνση.

Έχω την αίσθηση ότι σαν σύγχρονοι Δον Κιχώτες, χτυπάμε ανεμόμυλους.

Μας φταίει ο Ελέ. ΟΚ, έφυγε.
Μας φταίνε οι παίκτες.

Μας φταίει η διοίκηση.

Μας φταίει το κακό μας το κεφάλι.

Φταίμε όλοι και κανείς.

Υπάρχουν πράγματα που κατ' εμέ είναι απαράδεκτα.

Το να γιουχάρεις την ομάδα σου που επαιξε για 70 λεπτά (βγάζω το πρώτο εικοσάλεπτο του 2ου ημιχρόνου) σ' ένα λασπωμένο χωράφι, είναι απαράδεκτο. (εάν φυσικά ισχύει το κάτωθι : http://www.pamesports.gr/231033/gioyxa-apo-ton-kosmo-stoys-kyanerythroys)

Το να σταυρώνεις παίκτες και προπονητή, για ένα παιχνίδι που θα μπορούσες να έχεις πάρει από το πρώτο 30λεπτο (ο παράγοντας τύχη παίζει ένα μεγάλο ρόλο και μας γύρισε την πλάτη), είναι απαράδεκτο.

Το να διαβάζεις δηλώσεις παίκτη της ομάδας σου "Αράξτε στους καναπέδες σας και κάντε μόνο αυτό που ξέρετε", είναι απαράδεκτο. 

Το να ζητάς απαντήσεις σε απλά, βατά ερωτήματα και να παίρνεις ως "επίσημη" αντίδραση copy-paste δηλώσεις παικτών, είναι απαράδεκτο.

Αν συνεχίσει αυτή η κατρακύλα (και δεν μιλάω μόνο για την αγωνιστική) θα καταφέρετε να στείλετε και τους εναπομείναντες 1000 στον καναπέ.

Αν έχετε για πρότυπο την Χαλκηδόνα, καλά πάτε. 

Μην αλλάξετε τίποτα.

Απόβαση με ... απόφαση

Αποφασισμένοι να επιστρέψουν με τρίποντο και ροζ φύλλο αγώνα ετοιμάζουν απόβαση σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετα νησιά οι ομάδες ποδοσφαίρου και μπάσκετ, αυτό το Σαββατοκύριακο.

Η ομάδα ποδοσφαίρου σε έναν αγώνα που αν κρίνεις από τις στατιστικές (δεν έχουμε ούτε καν ισοπαλία στο νησί των Φαιάκων) είναι εκ προοιμίου δικό μας, δεδομένων όμως των απουσιών και της  γενικότερης βαριάς ατμόσφαιρας που υπάρχει στους κόλπους της ομάδας το τελευταίο διάστημα, κάνουν το παιχνίδι αμφίρροπο.
Πίστη μου είναι πως αν οι παίκτες δείξουν στον αγωνιστικό χώρο το πάθος που έδειξαν στον αγώνα με τα Γιάννινα, θα τραγουδούν χαρούμενοι στο ταξίδι της επιστροφής.

Στη Ρόδο πάλι, την Κυριακή (17/02), η ομάδα του Γιάννη Σφαιρόπουλου, δεν πάει να αποδείξει τίποτα. Ξέρει, όπως κι όλοι μας, ποιά είναι και τι μπορεί να καταφέρει. Ο Κολοσσός είναι ένας πάντα επικίνδυνος αντίπαλος, ειδικά στην έδρα του, αν όμως 'πιάσουμε' το παιχνίδι μας, η κατάκτηση του ροζ φύλλου θα είναι απλά μια τυπική διαδικασία.

Τρίτο νησί, η Χίος, κατεβαίνει στη Νέα Σμύρνη με στόχο τη νίκη. Είναι σίγουρα ένας δυνατός αντίπαλος, ο αγώνας όμως κρίνεται στη πισίνα κι όχι στον βαθμολογικό πίνακα.

Καλή επιτυχία λοιπόν στις δυο Κυανέρυθρες αποβάσεις μας και στην ομάδα πόλο στη πόλη μας. Μακάρι το βράδυ της Κυριακής να μας βρει σεληνιασμένους από υπερπολίτιμες νίκες.

Περιμένουμε ενημέρωση

Κυρίες μου, κύριοι και αγαπητοί μου Πάνθηρες, θα αρχίσω διευκρινίζοντας ότι θεωρώ πως αντιπροσωπεύω τον μέσο Πανιώνιο φίλαθλο. Το αιτιολογώ αμέσως :

α. Η αγάπη μου για τον σύλλογο είναι αδιαμφισβήτητη. Γεννήθηκα μέσα στο γήπεδο αφού ο πατέρας μου με 'μπόλιασε' με το μικρόβιο από μικρό.
β. Φυσικά δεν υπήρξα ποτέ "και" κάτι άλλο, όπως θεωρώ βλακείες τα τύπου 'είμαι "και" Πανιώνιος'. Ή είσαι Πανιώνιος φίλε μου ή τράβα κατά λεωφόρο ή λιμάνι μεριά κι άδειασέ μας τη γωνιά.
γ. Βρίσκομαι με κάθε ευκαιρία στο γήπεδο, ποδοσφαίρου, μπάσκετ και ερασιτέχνη όποτε και αν μπορώ. Όλοι γνωρίζουμε πως όσο αυξάνουν οι υποχρεώσεις μειώνονται οι προσωπικές στιγμές, όσο όμως μεγαλώνουν τα παιδιά μου το ισορροπώ, μπολιάζοντάς τα κι αυτά με τη σειρά μου. Έτσι είμαι στη φάση που σιγά σιγά αυξάνω ξανά τις παρουσίες μου.
δ. Οι γνώσεις μου για τα δρώμενα του συλλόγου (κι εδώ μπαίνω στο θέμα μου) δεν είναι περισσότερες από του μέσου φιλάθλου, που ούτε "μέσα στα πράγματα" βρίσκεται, ούτε όμως κι απομονωμένος σε μια γωνιά. Ρουφάω κάθε είδηση, αρβύλα, φήμη και προσπαθώ όπως όλοι μας, να βγάλω ένα κάποιο νόημα. Να αποστάξω την αλήθεια και να βρω το γιατί σε κάθε κίνηση.

Η σταγόνα που ξεχείλησε το ποτήρι της μη ενημέρωσης, ήταν η είδηση της μετακίνησης του Βασίλη Ρόβα στον Απόλλωνα Σμύρνης.
Μην παρεξηγηθώ, εύχομαι τα καλύτερα και στον Βασίλη μα και στον Απόλλωνα που μαζί με μας είναι η μόνη πραγματικά προσφυγική ομάδα, ιδρυθείσα στην Σμύρνη κι όχι σε κάποιο πατάρι Αθηναϊκού καταστήματος αθλητικών ειδών, όταν όμως πέφτουν ειδήσεις σαν βόμβα στο διαδίκτυο, θα έπρεπε κάποιος, κάποιος λέω, να πάρει θέση.

Τα ατοπήματα πολλά, η φυγή Σπυρόπουλου, η φυγή δύο ταλαντούχων νέων σε λιμάνι και Αγγλία, η περίπτωση κορτιζόνης του Ρόκα, η μη χρησιμοποίηση Όμο και Σιδεράκη μέχρι τελικής αποδέσμευσης. (Να θυμίσω την παρουσία και των δύο στον περσινό αποκλεισμό του ΠΑΟ μα και στη γενικότερη εικόνα τους) και έρχεται σαν κερασάκι στην τούρτα ο Ρόβας.
Κι όλα αυτά ενώ βλέπουμε την ομάδα να ταλανίζεται από απουσίες, (τραυματισμών, καρτών) που είναι μεν στο πρόγραμμα, χωρίς να έχουμε όμως αντικαταστάτες.

Περιμένω κάποιον, κάποιον λέω, επίσημα από την ομάδα να πάρει θέση για τα όσα συμβαίνουν ή και πρόκειται να συμβούν.
Πρέπει η επίσημη ΠΑΕ να "εκτεθεί" μπροστά στον κόσμο της, στον μέσο Πανιώνιο φίλαθλο που καλείται να γεμίσει τις εξέδρες, και να αιτιολογήσει τα όσα συμβαίνουν.
Δόξα το Θεό, και εβδομαδιαίο φύλλο έχουμε, και ιστοσελίδες για να αναρτηθούν οι όποιες επίσημες ανακοινώσεις, (και φυσικά δεν εννοώ την παραμελημένη επίσημη ιστοσελίδα).

Οψόμεθα.

ΥΓ. Έγραψα την Κυριακή για την άτυχη στιγμή του Λεωνίδα και την μη συγκράτηση των νεύρων παρόλη την εμπειρία του. Αφού όμως αργότερα παρακολούθησα τις φάσεις από κοντά (τηλεοπτικά), και όλοι, όχι μόνο Πανιώνιοι, παραδεχτήκαμε την αδικία, οφείλω να του ζητήσω συγνώμη.
Ναι, η εμπειρία πρέπει να συγκρατεί τα νεύρα, όταν όμως σε 'πατάνε' αντίπαλος, διαιτητής και επόπτης δεν επιτρέπεται να σε σταυρώνουν και οι φίλοι.

Κι άλλη τσάμπα ήττα

Μαράζι το 'χω να χάσω από έναν ανώτερο αντίπαλο που έπαιξε καλύτερα από μένα και κέρδισε.
Περιμέναμε όλη την εβδομάδα τον φορμαρισμένο ΠΑΣ να έρθει στο Ναό και να διεκδικήσουμε τη νίκη παλληκαρίσια.
Αντ' αυτού, από τα Γιάννινα μας έστειλαν μια αρμαθιά παγούρια, άδεια κι έτοιμα να τα γυρίσουμε πίσω γεμάτα με γκολ.

Μια κακιά στιγμή θα το πω κι ας ανήκει ο Λεωνίδας στους λιγοστούς έμπειρους παίκτες που διαθέτει η ομάδα. Το αποτέλεσμα όμως παραμένει αρνητικό από την μη συγκράτηση των νεύρων του.
Δεν είναι ότι χάσαμε έναν αγώνα όπου ούτε καν η ισοπαλία άξιζε στον αντίπαλο, είναι πως μέσα στον κυκεώνα των απουσιών που μας βαραίνουν, θα χάσουμε και τις δικές του υπηρεσίες στους επόμενους αγώνες. Κι αυτό για μένα είναι το βασικότερο. Δεν έχουμε δα και τον τρελό πλουραλισμό στα σέντερ φόρ.

Η ομάδα κατά τ' άλλα έπαιξε με περίσσιο πάθος, γι αυτό άλλωστε και δικαίως καταχειροκροτήθηκε μετά το τελευταίο σφύριγμα.  Κάποιες μεμονωμένες γκ(ρ)ίνιες που άκουγα κατά τη διάρκεια του αγώνα και ενώ παίζαμε με αριθμητικό μειονέκτημα, μοιράζαμε όμορφα πάσες και δείχναμε ισάριθμοι στο χορτάρι, μου επιβεβαιώνουν τη γνώμη πως πολλοί συνΠανιώνιοι βλέπουν άλλο ματς από μένα, ή ίσως εγώ βλέπω άλλο μάτς απ' αυτούς, τεσπα.

Αν οι Γιαννιώτες δε, επέλεγαν κοσμιώτερα συνθήματα, θα είχαν τα συγχαρητήριά μου για την παρουσία τους. Επειδή όμως διάλεξαν τα συγκεκριμένα, είναι επιεικώς κατάπτυστοι.
Δεν μπορώ όμως να δικαιολογήσω σε κανένα σημείο και τη δική μας μούγκα. Έστω και αυτοί οι χίλιοι δεν επιτρέπεται να σκεπάζονται από πενήντα παγουράδες.

Κοιτάμε μπροστά. Πάμε Κέρκυρα τώρα. Ελπίζω να μην σπάσει κι άλλη παράδοση εκεί, και τέλος πάντων να δούν κι οι παίκτες τις προσπάθειές τους να καρποφορούν, όχι όπως σήμερα.

Πρωί Σαββάτου

Χαλαρό καφεδάκι στο κυλικείο του 'Ανδρέας Βαρίκας' είχε το Σαββατιάτικο πρωϊνό.
Στην παρέα η Κυανέρυθρη Πλατεία μαζί μ' ένα σκέτο Ελληνικό, τη στιγμή που τα πιτσιρίκια έριχναν κάποιο δυνατό σουτ με την μπάλα του μπάσκετ ρίχνοντάς την στην τιμημένη "3" και τρέχοντας σαν μελλοντικοί Πάνθηρες να την μαζέψουν πάλι.

Ο καιρός μια ομορφιά, μακάρι και αύριο να έχουμε τον ίδιο, σε πείσμα των μετεοανθρώπων που βλέπουν βροχές στη μαγική τους σφαίρα.
Η ώρα πέρναγε νωχελικά κι αυτή, αφού οι τρεις περίπου ώρες που καθήσαμε μοιάσαν, ευτυχώς, σαν ολόκληρη μέρα καταρρίπτοντας το θέσφατο, πώς όταν περνάς καλά, οι ώρες τρέχουν.

Κάποια κινητικότητα από την φυσούνα των αποδυτηρίων προς τον κυανέρυθρο πάγκο μου έδωσαν προς στιγμή την ελπίδα ότι θα χάζευα και λίγη προπόνηση, που δυστυχώς δεν έγινε.

Πλησίαζε δυόμιση και φανταζόμουν την ίδια ώρα αύριο. Τον Πανιώνιο κόσμο να κατακλύζει το γήπεδο, να γεμίζει τις εξέδρες, να φωνάζει το όνομα της αρρώστιας του ρυθμικά, δίνοντας ώθηση στην ομάδα να 'μασήσει σίδερα' απέναντι στον αντίπαλο, αφήνοντάς του μηδαμινές πιθανότητες για το όποιο θετικό αποτέλεσμα.

ΠΑΣ Γιάννενα αύριο, άλλοι μετά. Κάθε αγώνας έχει τη δική του σημασία. Την δική του αριθμητική, μαζεύοντας πόντους σ' αυτό το εκ βάθρων σάπιο πρωτάθλημα.

Καλή μπάλα Πανιωνάρες μου, καλή μπάλα πάνω απ' όλα. Στα πόδια σας είναι !

ΠΑΝΙΩΝΑΡΑ Σ' ΑΓΑΠΩ !

Μετά τον περίπατο στο Περιστέρι είχαμε μιά μεγάλη ευκαιρία να κάνουμε άλλον έναν στο Μαρούσι αλλά την χάσαμε.

Τα καταφέραμε να ηττηθούμε τελικά κι από αυτή την ΑΕΚ, που βλέπουμε όλοι, ότι φέτος το μόνο που μπορείς να της καταλογίσεις αγωνιστικά, είναι μια φιλότιμη προσπάθεια. Κάναμε μάγκες τους ανύπαρκτους. Μπήκαν λίγο φουριόζοι στο πρώτο μισάωρο και σαστίσαμε.
Λάθη επί λαθών. Κέντρο πουθενά. Κατοχή, ποιά κατοχή; και τελικές προσπάθειες μηδέν.

Γιατί βρε γλυκά μου παιδιά αφού έχετε δείξει σε παιχνίδια με δυνατούς αντιπάλους ότι μπορείτε να ανταπεξέλθετε στην πίεση. Για ποιό λόγο να σας φοβίσει τούτη δω η ΑΕΚ;
Αν παίζαμε από την αρχή του παιχνιδιού όπως στο δεύτερο ημίχρονο, θα είχαμε φύγει, χαλαρά, με μια τριάρα που ειδικά μέσα στο ΟΑΚΑ, θα είχε ιδιαίτερη σημασία για όλους.

Η μεγάλη μου απορία θα παραμείνει, τι είπε ο Ελέ μέσα στα δεκαπέντε λεπτά του ημιχρόνου, και βγήκαμε στο δεύτερο ημίχρονο άλλη ομάδα, παλέψαμε στο κέντρο, μειώσαμε αισθητά τα λάθη, κάναμε τελικές, είχαμε δοκάρι και φέραμε το ματς εκεί που έπρεπε να είναι από το πρώτο λεπτό.
Δικό μας.

Και να έβλεπα ένα παιχνίδι όπου υστερούσαμε σε κάτι από τον αντίπαλο, να καταπιώ την ανωτερότητά του και να δεχτώ την ήττα. Εδώ όμως, στραβοκατάπια. Ήμασταν καλύτεροι. Χάσαμε από την αδράνεια του πρώτου 30λεπτου και τα αλλεπάληλα λάθη.

Κοιτάμε πάντα μπροστά. Πάμε για τον ΠΑΣ. Eύχομαι με λιγότερες απουσίες.
Tο κεφάλι ψηλά, τα δόντια σφιχτά.

ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ
ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΩ ΤΙΠΟΤΑ
ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ