Εδώ είναι παίξε, γέλασε και σώπα ...

Και συνεχίζουμε στην κορυφή.
Ντέρμπι κορυφής στο μπάσκετ, το πήραμε.
Ντέρμπι κορυφής στο ποδόσφαιρο, το πήρε ... το διαιτητικό τρίο.
Μόνοι τρίτοι και αφετηρία νέων νικών.
Αυτή την ομάδα δεν την φοβάμαι. Ούτε σε άλλα ντέρμπι κορυφής που θα έρθουν.
Προσωπικά, αν ήμουν ΠΑΟΚτσής, θα ντρεπόμουνα για την εμφάνιση της ομάδας μου περισσότερο από όσο θα χαιρόμουνα για το τρίποντο.
Τώρα αν αυτό το σύνολο το χαίρεται ο κος Δώνης, τότε ... χάρισμά του.
Ναι. Όπως τ' ακούσατε. Αυτή είναι η Πανιωνάρα μας.
Αυτή είναι η καρδιά μας. Αυτός είναι ο χτύπος μας. Το DNA μας.
Και στα ντέρμπι. Βγαίνουμε αλώβητοι. Τα παιδιά καταχειροκροτήθηκαν από ένα κατάμεστο γήπεδο για τον απλούστατο λόγο ότι ΞΕΣΚΙΣΑΝ τον ΠΑΟΚ για 90 λεπτά. Τον ΞΕΚΑΤΙΝΙΑΣΑΝ. Αμφιβάλλω αν θα έχουν καταφέρει τα ΠΑΟΚια να ξεκουραστούν σε μια εβδομάδα. Αν τους βρεί μπρούμυτα στην Τούμπα ο μαχητικός Πλατανιάς, σε μας θα το χρωστάει !
Τι θα μας σταματήσει άραγε ;
Οι σφυρίχτρες των "μεγάλων ομάδων" ; Ούτε αυτές μπορούν. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να ξεφτυλίζονται διεθνώς. Μα ας μη μιλήσω καλύτερα για μας. Θα με πείτε υποκειμενικό.
Χάζευα εχθές το βράδυ τον αγώνα του γαύρου με τον ΟΦΗ σε ένα κανάλι, με Άγγλο σπίκερ. Μετά από μια ανατροπή επιθετικού του ΟΦΗ μέσα στην περιοχή, με τον διαιτητή στα δύο μέτρα να δείχνει παίζεται, ο σπίκερ 'τα είδε όλα'. Άρχισε να ωρύεται (στα Αγγλικά φυσικά...) : "μα τι κάνει ; Ήταν μπροστά στη φάση. Αυτό είναι ο ορισμός του πέναλτυ. Δεν μπορώ να καταλάβω τι αποφάσεις παίρνει αυτός ο διαιτητής"... Εμείς μπορούμε φίλτατε, εμείς μπορούμε. Γιατί αν έδειχνε την άσπρη βούλα, εκεί γύρω στο 60' και ο ΟΦΗ έκανε το 2-1, θα χτυπιόταν να ισοφαρίσει και κανείς δεν θα ήθελε να επαναληφθεί το περσυνό έργο (όπου ο ΟΦΗ είχε φύγει από το 'τηγάνι' με τον βαθμό της ισοπαλίας. Με 2-2 μάλιστα...).
Εδώ είναι Ελλαδιστάν φίλτατε. Είναι Μπανανία.
Κάτι αντίστοιχο είδαμε και σήμερα στο δικό μας αγώνα.
Ας μου επιτρέψει ο Άλκης Αλκαίος, να δανειστώ τους στίχους του από το 'Αγύριστο κεφάλι' που μελοποίησε και ερμήνευσε ο Μίλτος Πασχαλίδης :


Η όποια ομοιότητα νοημάτων του τραγουδιού με την φετινή σαρωτική πορεία του Ιστορικού και την αντιμετώπισή του από τα ΜΜΕ και τα κοράκια, τους... νοικοκυραίους, ΜΟΝΟ συμπτωματική δεν είναι !

Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει

ενθύμια παλιά και φυλαχτά

οι ήρωες το σκάνε απ' την οθόνη

ψηλάρμενοι τραβάνε στ' ανοιχτά

"Πού μας πηγαίνει αυτό το τρεχαντήρι;"

"Δεν ξέρω, γέμισέ μου το ποτήρι"

Τα μάρμαρα στο φως αντιφεγγίζουν

σε ποιο ταξίδι σ' έχω ξαναδεί

Τυφλά πουλιά το τζάμι μου ραμφίζουν

το πλένει στα φανάρια ένα παιδί

Κι ένας τελάλης σ' έρημη πλατεία

τριάντα χρόνια ψάχνει την αιτία

Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει,
μα εγώ είμ' ένα τραγούδι αλλοτινό
στου δρόμου το λιοπύρι και το χιόνι
αγύριστο κεφάλι θα γυρνώ
Στα χέρια σου αφήνω το τιμόνι
κι η πιο μεγάλη νύχτα ξημερώνει

Στους δρόμους καβαλάρηδες καλπάζουν
και κυνηγούν τ' αδέσποτα σκυλιά
και οι νοικοκυραίοι που τρομάζουν
ξορκίζουν μ' αγιασμό τον σατανά
Δεν είν' εδώ Βαλκάνια, σου το 'πα
εδώ είναι παίξε γέλασε και σώπα...

Ο 'difficult to cure'