Μια τεσσάρα από τα υπόλοιπα μέλη της, αφιερωμένη στον μεγάλο απόντα.
Μόνοι τρίτοι σε πείσμα πολλών που θά 'θελαν να μας δουν να γκρεμιζόμαστε από το ρετιρέ της βαθμολογίας, με μόλις 2 πόντους διαφορά από τον δεύτερο "Πέναλτι κι Απ' Οπου Κάτσει"
Για πολλούς λόγους μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι απόψε.
Πρώτον, η νίκη είναι νίκη. Όποιος και νά 'ναι ο αντίπαλος. Είναι τρείς βαθμοί στο σακούλι.
Ουκ ευκαταφρόνητοι.
Δεύτερον, βρήκαμε τον εαυτό μας. Σωστά ; Μη μου πείς πως δεν ευχαριστήθηκες μπάλα.
Και η τεσσάρα δεν μας κακόπεσε, να ανεβάσουμε τη διαφορά των γκόλ.
Τρίτον και βασικότερο, το πρόγραμμα τώρα δυσκολεύει. Αστέρας έξω, Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός μέσα, με μια, ευχόμαστε όλοι, ευχάριστη εκδρομή στη Ξάνθη ενδιάμεσα.
Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα λοιπόν. Όχι για μας φυσικά. Για τον Παναθηναϊκό που ακόμα ψάχνει να βρεί τη ταυτότητα του (που την έχω καταχωνιάσει, σε ποιό συρτάρι...) και για τον Ολυμπιακό που καιρός του είναι να κάνει μια γερή 'γκέλα'. Και σταυρώνουμε όλοι τα δάχτυλα να την κάνει στο Ναό.
Η ομάδα φέτος έχει δείξει τα δόντια της. Θα συνεχίσω να το λέω και πείτε με γραφικό. Μια κακή παρένθεση στο Περιστέρι δεν με χαλάει, όλοι έχουνε. Μην ξεχνάτε πως σε επίσης όχι ιδιαίτερα καλές μέρες μας, καταφέραμε να πάρουμε το τρίποντο όπως και ότι στη, μακράν, καλύτερη εμφάνιση της ομάδας χάσαμε. Με όποιο τρόπο κι αν ήρθε αυτή η ήττα. Όσο για σήμερα τι να πω. Είδαμε όλοι τι μπορεί να κάνει η ομάδα, με όποια σύνθεση κι αν παίζει.
Τα δικά μας δύσκολα τα οποία φαίνεται να τα 'καθαρίζει' ο Ελέ σιγά σιγά, είναι κατ' εμέ, δύο.
Η δυστοκία. Ενώ έχουμε καταπληκτική κυκλοφορία μπάλας και τελικές προσπάθειες που τις ζηλεύουν πολλοί, δυσκολευόμαστε να στείλουμε την μπάλα για 'ύπνο' στα αντίπαλα δίχτυα. Το ότι σκοράρουν όλοι οι παίκτες μας είναι ένα θετικό στοιχείο που ο κόουτς σίγουρα δουλεύει και πρέπει να ομολογήσουμε πως φάνηκε σήμερα με τον καλύτερο τρόπο.
Οι χρόνοι συμμετοχής. Πρέπει να κάνουν ένα κύκλο τα παιδιά, να ξεκουράζονται. Σίγουρα ο Ελέ είδε κάτι παραπάνω και έδωσε χρόνο συμμετοχής σε περισσότερους παίκτες στην αποστολή. 'Έψησε' παραπάνω τον πάγκο και είχε την ευκαιρία να ξεκούρασει κάποιους.
Μα κάτι είχα αρχίσει να λέω στην αρχή και παρασύρθηκα. Α, ναι ...
τρε-λαί-νομαι ... τρε-λαί-νομαι ... Πανιωνάρα μου, μ' εσένανε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου