Ανάμικτα συναισθήματα αφού μετά την τεσσάρα του Σαββάτου ήρθε η ήττα από το Ρέθυμνο με κάτω τα χέρια. Δεν είχε δώσει τέτοια στοιχεία μέχρι τώρα η ομάδα, να μας ψιλιάσει έστω, και μας ήρθε κεραυνός εν αιθρία. (Όλοι λέγαμε πως στα Ευρωπαϊκά παιχνίδια τα παιδιά ... μαζεύουν εμπειρίες). Δεν θα αναλωθώ πάλι στα μιας ήττας και τι αυτή συνεπάγεται. Ούτως ή άλλως διαβάσαμε ήδη για τις εξελίξεις στην ομάδα μας.
Θα κρατήσω μόνο το χειροκρότημα στον αντίπαλο αλλά και το παρατεταμένο χειροκρότημα στον Petway όταν πεσμένος στο παρκέ κρατούσε τον αυχένα του. Ανατρίχιασε όλο το κλειστό.
'Κοιτάμε μπροστά'. Αυτή είναι η φιλοσοφία κι αν καταφέρουμε να την κάνουμε τρόπο σκέψης μόνο καλό θα κάνουμε, στους εαυτούς μας και στον σύλλογο.
Ούτε είναι σωστό να προσπερνάμε το φετινό ξεκίνημα στο πόλο ή το γυναικείο μπάσκετ. Ας μην ξεχνάμε ότι το πρώτο μας έχει χαρίσει τρελές Ευρωπαϊκές επιτυχίες τα τελευταία χρόνια, όπως και ότι το δεύτερο είναι μέχρι στιγμής το μόνο που μας έχει δώσει πρωτάθλημα σε επίπεδο Α' εθνικής.
Ότι μας δίνει πίκρες δεν πρέπει να κάνουμε πως δεν το βλέπουμε. Υπάρχει. Είναι εκεί. Τυπώνεται κάθε Σάββατο στην Κυανέρυθρη Πλατεία και γυρνώντας γρήγορα σελίδα δεν κερδίζουμε κάτι.
Ο Πανιώνιος δεν είναι μόνο το ποδοσφαιρικό και το μπασκετικό τμήμα των ανδρών. Κι ας έχει το ποδόσφαιρο την τιμητική του λόγω του πιο λαοφιλούς αθλήματος παγκοσμίως.
Όλα τα παιδιά που φοράνε το σήμα του συλλόγου στο στήθος τους έχουν ανάγκη την αμμέριστη συμπαράσταση όλων μας. Σε κάθε τους προσπάθεια. Κάθε στιγμή. Με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας.
Οι περισσότεροι από μας έχουμε λίγο ή πολύ αμελήσει τα υπόλοιπα τμήματα του Ιστορικού και πρέπει με όποιο τρόπο μπορούμε να είμαστε κοντά. Λεφτά δεν υπάρχουν κι αυτό το ξέρουμε όλοι.
Εμείς όμως σαν Πανιώνιοι, έχουμε ψυχικά αποθέματα σε τεράστιες ποσότητες και μπορούμε με χίλιους δυό τρόπους να βρισκόμαστε κοντά στη ομάδα της καρδιάς μας.
Γιατί αν δεν νοιώθαμε έτσι όπως νοιώθουμε, δεν θα ήμασταν 'Πανιώνιος'. Θα ήμασταν 'Σφυριχτριακός' ή 'Παραγκαϊκός' ή οτιδήποτε θα μας έδινε δυο τρία πρωταθλήματα το χρόνο νά 'χουμε να καμαρώνουμε σα γύφτικα σκεπάρνια.
Πανιωνάρα μου, όσο με πικραίνεις τόσο με πορώνεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου