"Houston, we have a problem"

Ο φονέας ξαναχτυπά, διαβάζω παντού.
Δικαίως. Δεν φταίει όμως αυτός.
Είναι άλλη μια περίπτωση όπου το ... 'θύμα' ευθύνεται για το φονικό.

Τελικά έχουμε πρόβλημα, κατάφεραν ακόμα κι εμένα να το παραδεχτώ, που είμαι πάντα της άποψης 'δεν πειράζει', 'πάμε μπροστά', 'θετική σκέψη και πράξη'.
Όχι πως αλλάζω τρόπο σκέψης, σε καμία των περιπτώσεων.
Πρέπει όμως να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή στο χρονόμετρο.
Ο αγώνας διαρκεί 90'. Όχι 45.
Και αν παίζαμε δυνατά το 1ο 45λεπτο, θα είχαμε περισσότερες πιθανότητες.
Θα μπορούσαμε, ας πούμε, να έχουμε στείλει το τόπι κανα δυό φορές στα αντίπαλα δίχτυα
και στο 2ο ημίχρονο, όσο και να πέσει η ποιότητα του παιχνιδιού μας, να μπορούμε να συντηρήσουμε, να διατηρήσουμε το σκορ. Αν όχι, τουλάχιστον, να πάρουμε ένα Χ.
Με τα σημερινά δεδομένα, βγαίνουμε στο δεύτερο μέρος με την πλάτη στον τοίχο,
και σκιζόμαστε να ισοφαρίσουμε, παίζοντας μια μπάλα που στο πρώτο μέρος που ακριβώς ήταν κρυμμένη ;

Στα θετικά,
- τα ονόματα που σπάνια ακούμε,
- η επιστροφή Μενδρινού,
- η ύπαρξη επαναληπτικού αγώνα.
- το γκόλ ήταν πάλι όμορφο. Τα πιο όμορφα γκόλ είναι τα τυχερά.

Πάμε καρφί για την Κυριακή. Νικάμε βάζελο ΚΑΙ κοράκι. Δεν μασάμε. Γερά.

ΥΓ. Για πολλούς που σχολιάζουν μονίμως αρνητικά τα πάντα.
Παιδιά, μην γκρινιάζετε. Μπορείτε να κάνετε πράξεις :
α. Αναλάβετε τη διοίκηση της ομάδας,
β. Μπείτε και παίξτε μπάλα,
γ. Πληρώστε και φέρτε στην πλατεία τον Μέσι.

(Κυανέρυθρη Πλατεία τ.53/01-12-2012)

Παραμιλάω...

Σκέφτομαι και λέω.
Ένα φάλτσο πέναλτι κι όλη η ποδοσφαιρική κοινότητα στο πόδι.
Απλά επειδή δόθηκε σε λάθος ομάδα. Τελικά τα ανθρώπινα λάθη δεν επιτρέπονται για όλους.
Ένας ρέφερι στον πάγο και, ακούω, θα παρακαμφθεί η αθλητική δικαιοσύνη για να τον πάνε απ' ευθείας στην πολιτική.
Σταυρώνεται λοιπόν ένας άνθρωπος που λάθεψε ενώ βαθμολογούνται με άριστα όσοι ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ "σωστά"  το ... καθήκον τους.
Τόσα χρόνια, τόσες ομάδες σφαγιασμένες στο γόνατο. Ίδια κοινωνία. Πολιτική ή αθλητική.
Ο έχων τα 'κονέ' επιβιώνει σε βάρος του κάθε 'Νιόνιου' και του κάθε 'Τέλη' που είναι καταδικασμένοι.

Όταν δε όλα αυτά συμβαίνουν μια εβδομάδα πριν από αγώνα ενός 'Νιόνιου' με έναν ... 'μεγάλο' δίνουν γραμμή στον διαιτητή της αναμέτρησης.
"Το νου σου".

Όπως είπε κι ο Καρπετόπουλος τη Δευτέρα στο ράδιο,
'μεγάλη ομάδα είναι εκείνη που έχει δυνατή διοίκηση'.
Γεγονός. Ελληνικό δεδομένο.

Τι κρίμα όμως να μην μπορείτε να βγάλετε κόκκινη κάρτα στην περηφάνεια μας.
Γιατί κρατάμε πάντα ψηλά το λάβαρο του συλλόγου μας.
Κι όποτε ο κάθε 'Νιόνιος' σας βρει σκυφτούς και του τύχει να σφυρίζει κάποιος που θέλει να 'χει καθαρή τη συνείδησή του, ...
"το νου σας".

Σκέφτομαι φωναχτά και παραμιλάω.

ΥΓ. Ανακοίνωση της ΠΑΕ που όλοι θυμόμαστε.

"50 χρόνια επαγγελματικό ποδόσφαιρο"

"Γ..... την αγανάκτηση". Η σημερινή φράση του προπονητή του Εργοτέλη κ. Καραγεωργίου, περικλείει όλο το νόημα αυτών των 50 χρόνων του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ο Πανιώνιος σήμερα δεν ηττήθηκε στο ΟΑΚΑ. Ο Πανιώνιος σήμερα έπαιξε ως άξιος εκπρόσωπος όλων αυτών που βιώνουν 50 χρόνια στο πετσί τους τι σημαίνει ΠΟΚ. Όλων αυτών των υγιών φιλάθλων που χαίρονται να βλέπουν ποδόσφαιρο και που ίσως χρειαστεί να περιμένουν άλλα 50 χρόνια μήπως και τους αφήσουν να δουν...

Βιώσαμε σήμερα την αδικία για μία ακόμα φορά. Η ομάδα μας έμεινε με 10 παίκτες επί 84 ολόκληρα λεπτά (!) επειδή κάποιος "δεν είδε" τον Σισέ να φεύγει από θέση οφ-σάιντ. Κάποιος δεν είδε τη δεύτερη κίτρινη που έπρεπε να φάει ο Δάρλας για το δολοφονικό μαρκάρισμα επάνω στον Εστογιάνοφ. Κάποιος δεν είδε και δεν ξαναείδε...

Όμως αν οι διαιτητές της συνάντησης έχουν μία δικαιολογία του "ανθρώπινου λάθους" που συμβαίνει φυσικά μόνο σε βάρος των αντιπάλων του ΠΟΚ, αυτοί που δεν έχουν καμία δικαιολογία είναι οι υπεύθυνοι του συνδρομητικού καναλιού που έχουν και τα μέσα και την τεχνολογία να δουν τις φάσεις πολλές φορές.

Το κανάλι λοιπόν που μετέδιδε τον αγώνα λες και ο Πανιώνιος ήταν ομάδα του εξωτερικού, ανακάλυψε μία λήψη από τη λεωφόρο Κηφισίας, ίσως από το κινητό τηλέφωνο κάποιου περαστικού και την πρόβαλε για να δώσει άδικο στον Πανιώνιο και δίκαιο στον ΠΑΟ, αφού σύμφωνα με την απίθανη αυτή λήψη (βοηθούμενη από στραβές πλάγιες γραμμές) ο Σισέ είχε φύγει από κανονική θέση και άρα ο "κακός" Πανιώνιος δεν δικαιούται δια να ομιλεί...

"Γ..... την αγανάκτηση" λοιπόν. Όχι μία, ούτε δύο, αλλά πενήντα φορές…

Υ.Γ. (της ανακοίνωσης) Αφήνουμε το βήμα στους λειτουργούς της ελληνικής αθλητικής δημοσιογραφίας και είμαστε σίγουροι ότι αύριο θα διαβάσουμε για το πόσο κακός ήταν ο Παναθηναϊκός ή η ΑΕΚ και όχι φυσικά για το εάν ήταν καλός ό κάθε "Νιόνιος" ή ο κάθε
"Τέλης" του ελληνικού ποδοσφαίρου". "

'Μικρά' που μου παιδεύουν το μυαλό όλη μέρα :

- Τατσόπουλε, τελικά ΜΙΣΕΣ δουλειές κάνεις.
Ο Κασιδιάρης τους πηδάει ΟΛΟΥΣ !!!

- Αν είχε βγει ΚΑΙ η Τζούλια βουλευτής,
το 'βουλή tv' θα ήταν και το πρώτο τσοντοκάναλο !!!

- Βρε παιδιά εκεί μέσα, αντί να πηδάτε εμάς,
δεν αρχίζετε να πηδιέστε μεταξύ σας ; - Λέω γω τώρα ...

Δεν ξενερώνουμε ποτέ

Παίξαμε το πρώτο, ίσως, παιχνίδι της χρονιάς με μια ομάδα που μας κοίταξε στα μάτια.
Και, ναι. Μας κέρδισε.
Πικρή η ήττα. Πάντα είναι πικρή μια ήττα.
Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω δικαιολογίες τύπου 'είχαμε απουσίες', 'κάποιοι παίκτες δεν απέδωσαν τα μέγιστα' κλπ. Τα θεωρώ χαζομάρες.
Υπάρχει καμία ομάδα στην οποία δεν θα τραυματιστούν παίκτες ;
Υπάρχουν παίκτες που έχουν την ίδια απόδοση σε κάθε παιχνίδι ;
Ναι, σίγουρα, αν η ομάδα είχε όλο το ρόστερ της υγιέστατο θα ήμασταν πιο κοντά στην κατάκτηση της νίκης. Το ζητούμενο όμως είναι τι κάνεις τη δεδομένη χρονική στιγμή με τη συγκεκριμένη σύνθεση. Κι αν το δεις έτσι, δεν τα πήγαμε καθόλου άσχημα.

Είναι τουλάχιστον πιο ντόμπρο να χάνεις έτσι, παρά με λεγόμενη "μεγάλη" ομάδα που μη έχοντας τα κότσια να σε κοιτάξει στα μάτια, σε κερδίζει παίζοντας κρυφτούλι για 45 λεπτά.
Στα θετικά προσμετράμε την κατοχή μπάλας, το 'κέντρο' που μας ανήκε σε, σχεδόν, όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, τις τελικές προσπάθειες και φυσικά τους Πάνθηρες !
Αδύναμους κρίκους, είχαμε. Σταθήκαμε όμως στο ύψος των περιστάσεων. Παίξαμε, ιδιαίτερα στο δεύτερο ημίχρονο, σαφώς καλύτερο ποδόσφαιρο. Αν δε το γκόλ έμπαινε νωρίτερα, σίγουρα θα είχαμε γυρίσει με τον βαθμό της ισοπαλίας στις αποσκευές μας.

Δεν πειράζει. Είπαμε. Κοιτάμε μπροστά και όπως συνηθίζουμε να λέμε, "δεν ξενερώνουμε ποτέ".
Η ομάδα μας και μόνο ότι χειροκροτείται χάσει - κερδίσει, λέει πολλά. Έχει κερδίσει τις καρδιές μας. Κερδίζει πάντα στις καρδιές μας. Είναι η Πανιωνάρα μας. Είναι η ομάδα που για χρόνια πολλά που θά 'ρθουν, με τα όποια σκαμπανεβάσματα θα φέρουν αυτά, θα παραμένει αντικείμενο συζήτησης. Όπως είναι, για παράδειγμα, για μας τους λίγο μεγαλύτερους η ομάδα του Μητσάρα, του Εμβολιάδη, του Λίμα, του Παθιακάκη ...

ΥΓ. Το πρώτο γκόλ αχαρακτήριστο. Θα με τρώει η απορία τι έψαχνε όλη η άμυνα μαζεμένη στο πρώτο δοκάρι. Το δεύτερο γκόλ, επίσης δύσκολο να χαρακτηριστεί. Ήταν, δυστυχώς για μας, αυτό που λέμε γκολάρα. Το ίδιο όμως και το γκόλ του Κολοβού. Απλά ήρθε λιγάκι πιο αργά.

ΥΓ2. Προετοιμασία μέσα στην εβδομάδα για το πως κερδίζουν διαιτητές καθότι αυτόν τον Παναθηναϊκό, τον έχουμε για πλάκα.

Πάμε Τρίπολη

Και τώρα στην Τρίπολη.
Πάμε να παίξουμε καλή μπάλα και να γυρίσουμε με το τρίποντο.
Άκουγα στα μέσα της εβδομάδας συνέντευξη παίκτη του Αστέρα στο ραδιόφωνο ο οποίος κατευθυνόμενος από τις ερωτήσεις του δημοσιογράφου, στην ουσία απλά τις επέστρεφε αυτολεξεί καταφατικά.

Αφού δέχτηκε τα συγχαρητήρια του δημοσιογράφου για την, πραγματικά, μεγάλη νίκη της ομάδας του απέναντι στον Ατρόμητο, συμφώνησε μαζί του πως είναι έκπληξη η φετινή πορεία. Όχι του Αστέρα, αλλά ... του Ιστορικού. Μετά, φυσικά, συμφώνησε πάλι πως νικώντας τον Πανιώνιο θα τον προσπεράσει στη βαθμολογία και, γιατί όχι, σύντομα θα περάσει και τον ΠΑΟΚ ώστε να εδραιωθεί στη 2η θέση !
Κάθε παίκτης το εύχεται αυτό για την ομάδα του. Όπως και κάθε φίλαθλος θέλει να δει ωραία μπάλα, που δεν βλέπει χρόνια τώρα στα Ελληνικά γήπεδα. Κάθε Πανιώνιος όμως θέλει πάντα να 'χαλάει' τα όποια σχέδια κάποιων, παίζοντας καλό ποδόσφαιρο και, γιατί όχι, νικώντας κι όλας.

Πλησιάζουμε τα μισά του πρωταθλήματος κι ακόμη χαρακτηριζόμαστε ως.. 'η έκπληξη'.
Για το γεγονός ότι παίζουμε την καλύτερη μπάλα στο πρωτάθλημα, σιγή ιχθύος !
Να είμαστε ευχαριστημένοι, ακούμε σε διάφορα μέσα, αν πλασσαριστούμε στο πρώτο μισό της κατάταξης. Από την άλλη, Τρίπολη και Ατρόμητος χτυπάνε άνετα πεντάδα. Όσο αποδεικνύουμε ότι μόνο 'λίγοι' δεν είμαστε, όσο βλέπουν ότι αν δεν μας αντιμετωπίσουν σαν μεγάλη ομάδα, δεν θα έχουν τύχη, τόσο μπαίνουμε σε ρουθούνια. Όποιων.

Όλοι, αυτή την εβδομάδα, σχολίασαν το πως γκρεμίστηκε ο Ατρόμητος μετά το δεύτερο γκόλ στην Τρίπολη. Όλοι είδαμε να παθαίνει το ίδιο κι ο Πλατανιάς στη Νέα Σμύρνη. Θυμάστε, πιστεύω, πως βγήκε ο Πανιώνιος μετά το εις βάρος του 2-0 με τον ΠΑΟΚ στο δεύτερο ημίχρονο. Και τι μπάλα έπαιξε. Γι αυτό δεν θέλω να ξανακούσω χαζά τύπου Λεβαδιακού. Αυτή η ομάδα αποδεικνύει ότι μαθαίνει από τα λάθη της και πάει μπροστά. Ας κάνουμε το ίδιο όλοι μας.

Τη δουλειά μας εμείς, τη δουλειά σας κι εσείς. Κι ας κερδίσει όποιος το αξίζει. Το νου σας όμως μην ψάχνετε για προπονητή από Δευτέρα, (όπως έγραψε και η Αγγελική Κουρεμένου στα Πανιώνια Νέα).

(Κυανέρυθρη Πλατεία τ.52/24-11-2012)

ΑΝΑΡΡΩΤΗΡΙΟ ΠΕΝΤΕΛΗΣ

Θεία Λένα
35 παιδάκια από 4 μηνών έως 12 ετών στο ΠΙΚΠΑ Πεντέληs, για υιοθεσία, 
ζητούν παπούτσια και ρούχα, 
δείτε τι χρειάζονται ακριβώς στη λίστα.

ΑΝΑΡΡΩΤΗΡΙΟ ΠΕΝΤΕΛΗΣ - ΦΙΛΟΞΕΝΟΥΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ

Α/Α Όνομα Ηλικία Νο Παπουτσιού
1. Πέτρος 20 μηνών No 21
2. Βιβή 3,5 ετών No 25
3. Χάρης 2 ετών No 23
4. Νίκος 12 μηνών Νο 20
5. Ραφαήλ 1,5 ετών No 19
6. Παναγιώτης 1,5 ετών No 20
7. Έλλη 2 ετών No 22
8. Νίκος 12 μηνών Νο 18
9. Μυρτώ 2 ετών No 21
10. Αναστασία 2 ετών No 22
11. Γιώργος 8,5 ετών Νο 36
12. Σήφης 6 ετών Νο 30
13. Βαγγέλης 7 ετών Νο 31
14. Αποστόλης 4,5 ετών Νο 24
15. Αλεξάνδρα 9 ετών Νο 29-30
16. Χριστίνα 5,5 ετών Νο 24
17. Σωτήρης 5,5 ετών Νο 30-31
18. Νικόλαος 3 ετών Νο 23
19. Ρεβέκκα 2 ετών Νο 23
20. Αντώνης 2,5 ετών Νο 23
21. Αλέξανδρος 12 ετών Νο 41
22. Γιάννης 10 μηνών
23. Ανδριάννα 11 μηνών
24. Στέλλα-Ρόζα 7 μηνών
25. Ηλίας 11 μηνών
26. Νάντια 9 μηνών
27. Μαρίνος 9 μηνών
28. άρρεν 4 μηνών
29. άρρεν 4 μηνών
30. άρρεν 4 μηνών
31. άρρεν 5 μηνών
32. άρρεν 7 μηνών
33. άρρεν 7 μηνών
34. άρρεν 11 μηνών
35. θήλυ 11 μηνών

ΜΟΝΑΔΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ «ΑΝΑΡΡΩΤΗΡΙΟ ΠΕΝΤΕΛΗΣ» ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΩΡΕΕΣ.
ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΑ ΚΑΙ ΣΑΜΠΟΥΑΝ ΓΙΑ ΒΡΕΦΗ, ΝΗΠΙΑ, ΠΑΙΔΙΑ
ΤΟΣΤΙΕΡΑ
ΣΕΝΤΟΝΙΑ ΜΕ ΛΑΣΤΙΧΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΟΥΝΙΕΣ
ΣΕΝΤΟΝΙΑ ΜΕ ΛΑΣΤΙΧΟ και ΧΩΡΙΣ (ΠΑΙΔΙΚΑ - ΜΟΝΑ)
ΠΑΠΛΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΟΝΑ ΚΡΕΒΑΤΙΑ
ΠΑΠΛΩΜΑΤΑ - ΠΑΠΛΩΜΑΤΟΘΗΚΕΣ ΓΙΑ ΚΟΥΝΙΕΣ
ΠΕΤΣΕΤΕΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΠΑΝΙΟΥ
ΠΙΚΕ ΚΟΥΒΕΡΤΕΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΚΟΥΝΙΕΣ
ΦΟΡΜΕΣ ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΑΠΟ 6 ΜΗΝΩΝ ΕΩΣ 12 ΕΤΩΝ
ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ (Νο 20 - 33)
ΚΑΛΤΣΕΣ ΑΠΟ 6 ΜΗΝΩΝ ΕΩΣ 12 ΕΤΩΝ - ΚΑΛΤΣΟΝ
ΚΡΕΜΕΣ ΣΥΓΚΑΜΑΤΟΣ
ΒΑΦΛΙΕΡΑ
ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ DVD
ΡΟΥΧΑ ΕΦΗΒΙΚΑ για αγόρι Νο14-16
ΣΑΛΙΑΡΕΣ
ΜΠΟΛΑΚΙΑ
ΚΟΥΤΑΛΑΚΙΑ
ΠΙΠΙΛΕΣ ΚΑΟΥΤΣΟΥΚ «ΤΡΕΙΣ ΤΡΥΠΕΣ»
ΚΟΥΝΙΕΣ ΨΗΛΕΣ ΓΙΑ ΒΡΕΦΗ
ΜΕΤΑΛΛΙΚΑ ΠΙΡΟΥΝΑΚΙΑ Κ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙΑ
ΦΩΤΙΣΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΚΑ
ΑΝΤΙΟΛΙΣΘΗΤΙΚΑ ΜΠΑΝΙΟΥ
ΚΟΥΤΙΑ ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ -
(ΜΕΓΑΛΑ ΜΠΑΟΥΛΑ)
ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΚΑΛΟΡΙΦΕΡ (30-35 τμ.)
ΧΑΡΤΟΝΙΑ - ΓΡΑΦΙΚΗ ΥΛΗ

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με την υπηρεσία Αναρρωτηρίου 
(213-2059800 ) Κα Γουρνάκη Ιωάννα.

ΜΗ ΓΥΡΝΑΤΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ...ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ.

Ο έρωτας είν' ομορφιά μα η καψούρα αρρώστια.

Ανάμικτα συναισθήματα αφού μετά την τεσσάρα του Σαββάτου ήρθε η ήττα από το Ρέθυμνο με κάτω τα χέρια. Δεν είχε δώσει τέτοια στοιχεία μέχρι τώρα η ομάδα, να μας ψιλιάσει έστω, και μας ήρθε κεραυνός εν αιθρία. (Όλοι λέγαμε πως στα Ευρωπαϊκά παιχνίδια τα παιδιά ... μαζεύουν εμπειρίες). Δεν θα αναλωθώ πάλι στα μιας ήττας και τι αυτή συνεπάγεται. Ούτως ή άλλως διαβάσαμε ήδη για τις εξελίξεις στην ομάδα μας.
Θα κρατήσω μόνο το χειροκρότημα στον αντίπαλο αλλά και το παρατεταμένο χειροκρότημα στον Petway όταν πεσμένος στο παρκέ κρατούσε τον αυχένα του. Ανατρίχιασε όλο το κλειστό.

'Κοιτάμε μπροστά'. Αυτή είναι η φιλοσοφία κι αν καταφέρουμε να την κάνουμε τρόπο σκέψης μόνο καλό θα κάνουμε, στους εαυτούς μας και στον σύλλογο.
Ούτε είναι σωστό να προσπερνάμε το φετινό ξεκίνημα στο πόλο ή το γυναικείο μπάσκετ. Ας μην ξεχνάμε ότι το πρώτο μας έχει χαρίσει τρελές Ευρωπαϊκές επιτυχίες τα τελευταία χρόνια, όπως και ότι το δεύτερο είναι μέχρι στιγμής το μόνο που μας έχει δώσει πρωτάθλημα σε επίπεδο Α' εθνικής.

Ότι μας δίνει πίκρες δεν πρέπει να κάνουμε πως δεν το βλέπουμε. Υπάρχει. Είναι εκεί. Τυπώνεται κάθε Σάββατο στην Κυανέρυθρη Πλατεία και γυρνώντας γρήγορα σελίδα δεν κερδίζουμε κάτι.

Ο Πανιώνιος δεν είναι μόνο το ποδοσφαιρικό και το μπασκετικό τμήμα των ανδρών. Κι ας έχει το ποδόσφαιρο την τιμητική του λόγω του πιο λαοφιλούς αθλήματος παγκοσμίως.
Όλα τα παιδιά που φοράνε το σήμα του συλλόγου στο στήθος τους έχουν ανάγκη την αμμέριστη συμπαράσταση όλων μας. Σε κάθε τους προσπάθεια. Κάθε στιγμή. Με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας.
Οι περισσότεροι από μας έχουμε λίγο ή πολύ αμελήσει τα υπόλοιπα τμήματα του Ιστορικού και πρέπει με όποιο τρόπο μπορούμε να είμαστε κοντά. Λεφτά δεν υπάρχουν κι αυτό το ξέρουμε όλοι.
Εμείς όμως σαν Πανιώνιοι, έχουμε ψυχικά αποθέματα σε τεράστιες ποσότητες και μπορούμε με χίλιους δυό τρόπους να βρισκόμαστε κοντά στη ομάδα της καρδιάς μας.

Γιατί αν δεν νοιώθαμε έτσι όπως νοιώθουμε, δεν θα ήμασταν 'Πανιώνιος'. Θα ήμασταν 'Σφυριχτριακός' ή 'Παραγκαϊκός' ή οτιδήποτε θα μας έδινε δυο τρία πρωταθλήματα το χρόνο νά 'χουμε να καμαρώνουμε σα γύφτικα σκεπάρνια.

Πανιωνάρα μου, όσο με πικραίνεις τόσο με πορώνεις.

Πανιωνάρα μου, μ' εσένανε...

Το ομορφότερο δώρο επεφύλασσε σήμερα για τον άτυχο Βασίλη η ποδοσφαιρική του οικογένεια.
Μια τεσσάρα από τα υπόλοιπα μέλη της, αφιερωμένη στον μεγάλο απόντα.
Μόνοι τρίτοι σε πείσμα πολλών που θά 'θελαν να μας δουν να γκρεμιζόμαστε από το ρετιρέ της βαθμολογίας, με μόλις 2 πόντους διαφορά από τον δεύτερο "Πέναλτι κι Απ' Οπου Κάτσει"
Για πολλούς λόγους μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι απόψε.
Πρώτον, η νίκη είναι νίκη. Όποιος και νά 'ναι ο αντίπαλος. Είναι τρείς βαθμοί στο σακούλι.
Ουκ ευκαταφρόνητοι.
Δεύτερον, βρήκαμε τον εαυτό μας. Σωστά ; Μη μου πείς πως δεν ευχαριστήθηκες μπάλα.
Και η τεσσάρα δεν μας κακόπεσε, να ανεβάσουμε τη διαφορά των γκόλ.
Τρίτον και βασικότερο, το πρόγραμμα τώρα δυσκολεύει. Αστέρας έξω, Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός μέσα, με μια, ευχόμαστε όλοι, ευχάριστη εκδρομή στη Ξάνθη ενδιάμεσα.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα λοιπόν. Όχι για μας φυσικά. Για τον Παναθηναϊκό που ακόμα ψάχνει να βρεί τη ταυτότητα του (που την έχω καταχωνιάσει, σε ποιό συρτάρι...) και για τον Ολυμπιακό που καιρός του είναι να κάνει μια γερή 'γκέλα'. Και σταυρώνουμε όλοι τα δάχτυλα να την κάνει στο Ναό.

Η ομάδα φέτος έχει δείξει τα δόντια της. Θα συνεχίσω να το λέω και πείτε με γραφικό. Μια κακή παρένθεση στο Περιστέρι δεν με χαλάει, όλοι έχουνε. Μην ξεχνάτε πως σε επίσης όχι ιδιαίτερα καλές μέρες μας, καταφέραμε να πάρουμε το τρίποντο όπως και ότι στη, μακράν, καλύτερη εμφάνιση της ομάδας χάσαμε. Με όποιο τρόπο κι αν ήρθε αυτή η ήττα. Όσο για σήμερα τι να πω. Είδαμε όλοι τι μπορεί να κάνει η ομάδα, με όποια σύνθεση κι αν παίζει.

Τα δικά μας δύσκολα τα οποία φαίνεται να τα 'καθαρίζει' ο Ελέ σιγά σιγά, είναι κατ' εμέ, δύο.

Η δυστοκία. Ενώ έχουμε καταπληκτική κυκλοφορία μπάλας και τελικές προσπάθειες που τις ζηλεύουν πολλοί, δυσκολευόμαστε να στείλουμε την μπάλα για 'ύπνο' στα αντίπαλα δίχτυα. Το ότι σκοράρουν όλοι οι παίκτες μας είναι ένα θετικό στοιχείο που ο κόουτς σίγουρα δουλεύει και πρέπει να ομολογήσουμε πως φάνηκε σήμερα με τον καλύτερο τρόπο.

Οι χρόνοι συμμετοχής. Πρέπει να κάνουν ένα κύκλο τα παιδιά, να ξεκουράζονται. Σίγουρα ο Ελέ είδε κάτι παραπάνω και έδωσε χρόνο συμμετοχής σε περισσότερους παίκτες στην αποστολή. 'Έψησε' παραπάνω τον πάγκο και είχε την ευκαιρία να ξεκούρασει κάποιους.

Μα κάτι είχα αρχίσει να λέω στην αρχή και παρασύρθηκα. Α, ναι ...
τρε-λαί-νομαι ... τρε-λαί-νομαι ... Πανιωνάρα μου, μ' εσένανε...

Κουτσοί, ανάπηροι στον Άγιο Παντελεήμονα

Μέσα στην γενικότερη κατάσταση που βρίσκεται όλη η χώρα, πληρώνοντας κερατιάτικα, έτσι και ο Πανιώνιος καλείται να πληρώνει κάθε κουτσό και ανάπηρο που πέρασε και δεν άγγιξε από την ομάδα. Συνεχίζονται λοιπόν οι κίντερ-εκπλήξεις και ένας Θεός ξέρει πότε θα τελειώσουν.

Λάθος επιλογές κάποιων που έβαζαν την υπογραφή τους όπου έβρισκαν και τώρα βρίσκεται ο σύλλογος που δεν έχει καλά - καλά να πληρώσει τους ανθρώπους του, αφού όλοι εργάζονται με έναντι, με υποσχέσεις κι ελπίδα, να πρέπει να αιμοραγεί για χάρη κάθε άμπαλου περιπουσφαιριστή που κάποτε υπέγραψε με κάποια, αμφιβόλου χρηστικότητας, διοίκηση.

Και να άξιζαν αυτά τα χρήματα όσοι τα διεκδικούν, να πω ... χαλάλι. Αλλά κανένας τους δεν έχει προσφέρει στην ομάδα τίποτα. Κι αυτό το τίποτα καλούμαστε να το πληρώσουμε χρυσάφι. Νισάφι πια. Άντε να δούμε πότε θα τελειώσουν τα 'χαράτσια' που ρουφάνε το αίμα του συλλόγου μας.

Χρειαζόμαστε άμεσα μια οικονομικά δυνατή ΚΥΑΝΕΡΥΘΡΗ λύση .
Ας κοιτάξουμε προς μπάσκετ μεριά να πάρουμε ιδέες.
Βέβαια, "Λιανούς" δεν βγάζει κάποιο δέντρο, να κόψουμε έναν και για την ΠΑΕ.
Υπάρχουν όμως άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν.
Το πιστεύω αυτό ακράδαντα κι ας μην έχω στοιχεία να το αιτιολογήσω.
Γιατί δεν έρχονται κοντά, φοβούνται κάτι ; Και αν ναι, τι ;

Και προς Θεού, μακρυά από ακριβοπληρωμένους επαγγελματίες του είδους. Χορτάσαμε.

ΥΓ. Προσοχή στα παιδιά μας. Αυτά θα κρατήσουν ψηλά την ιστορική σημαία του Πανιωνίου.
Αυτά θα είναι οι άξιοι συνεχιστές της τεράστιας ιστορίας του συλλόγου μας.

(Κυανέρυθρη Πλατεία τ.51/17-11-2012)

"... μα θα θυμάσαι μια ζωή το γκόλ του Ναλιτζή!"

Ίσως είμαι από τη φύση μου υπεραισιόδοξος, παρόλα αυτά τίποτα δεν είναι ρόδινο. Κι ούτε θα γίνει ποτέ. Ειδικά για μας τους ΠΑΝΙΩΝΙΟΥΣ. Αυτό που κάνω, είναι να ρουφάω κάθε στιγμή που με γεμίζει χαρά, ευτυχία μετά από πάρα, μα πάρα, πολλά χρόνια μιζέριας. Όχι προσωπικής βέβαια. Αυτής όμως της μιζέριας που επιλέγουν για μας οι εκάστοτε παρατρεχάμενοι του ποδοσφαίρου. Αυτοί που κάνουν κουμάντο μέχρι και σήμερα, και που δυστυχώς θα κάνουν για πάντα.

Είχα την τύχη, αν και σε πολύ μικρή ηλικία, ακολουθώντας τον πατέρα μου, να βρίσκομαι στο 'Καραϊσκάκης' στο 3-1 επί της ΑΕΚ. Ναι. Στο 1ο κύπελλο της ομάδας. Δεν μπορώ να πώ ότι θυμάμαι και πολύ καλά τον αγώνα. Ήμουν μόλις 11 χρονών. Δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ την ατμόσφαιρα γύρω μου, τις σημαίες (έχω πάντα εκείνη που κράταγε ο κυρ Μήτσος σ' εκείνο το ματς (φωτο). Βαμβακερή με την ούγια να γράφει Ηλίας  Κοκκώνης), τους πανηγυρισμούς, τα κορναρίσματα σ' όλη τη διαδρομή της επιστροφής και μετά στην πλατεία. Την τρέλα στο μάτι. Τον κόσμο να παραληρεί. Το ξενύχτι.
Ότι μας δίνει φίλε μου αυτή η ομάδα φέτος, σε τόση χρονική διάρκεια, δεν το έχουν ζήσει τουλάχιστον δύο γενιές που έχουν περάσει. Και σίγουρα, μια και η ιστορία επαναλαμβάνεται, θα περάσουν κι άλλες τόσες για να φτάσει, ίσως, να το ξαναζήσει μια.  Φτάνει λοιπόν η γκρίνια. Ας είμαστε για αυτή τη φορά, που τα παιδιά αποδεικνύουν έμπρακτα το μάτωμα της φανέλας, δίπλα τους κι ότι θέλει ας έρθει. Αν μη τι άλλο, ΠΑΝΙΩΝΙΟΙ είμαστε. Μες την προσφυγιά και το κυνηγητό μια ζωή. Τώρα θα κoλώσουμε ; Ή μήπως πίστεψες ποτέ ότι κάτι θ' αλλάξει ριζικά ; Κι εν τέλει, πάρτε το χαμπάρι μικρά μου, άχαρα ΠΟΚεμον, ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΔΕΝ ΤΙΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΩΝ ΚΥΠΕΛΛΩΝ ΣΤΑ ΡΑΦΙΑ ΤΟΥΣ. Τις κάνει η ιστορία τους. Τις κάνει η διαδρομή τους. Τις κάνει το ήθος τους. Τις κάνουν εκείνα τα λίγα, τα ελάχιστα τρόπαια, τα κερδισμένα με μαγκιά που ξεχειλίζει, κι όχι με φράγκα και σφυρίχτρες. Αυτά όμως θα τα θυμούνται οι αντίπαλοι τους για πάντα. Αυτά που γίναν σύνθημα, και μια πληγή που, ακριβώς γι αυτό το λόγο (αυτή τη μαγκιά), πάντα θα πονάει :
"... την ΕΠΟ και την ΕΠΑΕ αγόρασες παλιομπινέ
      μα θα θυμάσαι μια ζωή το γκόλ του Ναλιτζή!"

Πίσω έχει η ... αχλάδα την ουρά

Ε, και ; Δεν το κατάλαβα αυτό τώρα δηλαδή.
Ποιά μεγάλη ομάδα δεν έχει βρεθεί σε κακή μέρα ;
Δεν έχει κάνει κακές εμφανίσεις ; Τι αλλάζει ;
Να σου πώ εγώ αν δεν ξέρεις. Τίποτα. Μα τίποτα απολύτως.
Συνεχίζουμε όπως πρέπει να συνεχίσουμε.
Ξέρουμε ποιοί είμαστε, τι μπορούμε να καταφέρουμε, για πόσα είμαστε ικανοί. Έχουμε αποδείξει στο πανελλήνιο πως αξίζουμε για πολύ ψηλότερα από εκεί που βρισκόμαστε
(την 3η θέση) και με περισσότερους βαθμούς (από τους 18). Πολύ σύντομα θα το αποδείξουμε και πάλι.
Ας είναι λοιπόν. Χασκογελάνε λίγο οι κουτόρνιθες. Δες το σαν κοινωνικό έργο.
Χρειάζονται και τα κουτορνίθια λίγο γέλιο.
Αλλά όπως λέει κι ο σοφός (σε όλα, πλήν της ώρας της κάλπης) λαός μας, πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Δεύτερη συνεχόμενη ήττα που πέρασε χωρίς να νοιώσω το αίσθημα της πίκρας.
Τυχαίο ; Δε νομίζω.
Αυτά τα παιδιά μ' έχουν μπολιάσει με την ιδέα της μεγάλης ομάδας που, όντως, είναι
και δεν φοβάμαι τίποτα πια. Μόνο κοιτάω μπροστά.
Πάμε για τον Πλατανιά. Γερά. Δυνατά. Τίποτα δεν μας σταματά.

Δεν αντέχω, τό 'χω ώρα στο κεφάλι μου και με τριβελίζει. Θα το πώ.
Μ' αξίωσε ο Θεός να το δω κι αυτό. Κέρδισε πέναλτι, ποιός λέτε ; Δεν θα το βρείτε. Ο ΠΑΟΚ. Ναι, μα την Παναγία. Στο 44' με τον Πλατανιά. Ο Κηπουρός όμως 'ήταν εκεί'. Και μετά (ξεπερνάει και την πιό νοσηρή φαντασία) δεύτερο πέναλτι στο 66' για ... χέρι. ΕΛΕΟΣ, που λέει κι ο Γεωργίου. Είπαμε, πρέπει ο γαύρος να έχει κάποιον να τον ακολουθεί. Μαζί σας. Αφήστε όμως βρε ξεφτυλισμένοι να τον κυνηγήσει όποιος αξίζει. Όχι όποιον εσείς επιλέξατε !!!

ΥΓ. Το υπερταχείας πέρασε μέσα από τη Θεσσαλ(λ)ονίκη χωρίς καν να κάνει στάση. Απλά τα έκανε λίμπα !

ΥΓ2. Το HighSpeed δεν κατάφερε να ξεκινήσει από το λιμάνι της Χίου.
Μόλις όμως πάρουν μπροστά οι τουρμπίνες του, ουαί κι αλίμονο ...

Ο "δεν ξενερώνουμε ποτέ"

Αχ Ελλαδάρα μας ...

Εδώ είναι παίξε, γέλασε και σώπα ...

Και συνεχίζουμε στην κορυφή.
Ντέρμπι κορυφής στο μπάσκετ, το πήραμε.
Ντέρμπι κορυφής στο ποδόσφαιρο, το πήρε ... το διαιτητικό τρίο.
Μόνοι τρίτοι και αφετηρία νέων νικών.
Αυτή την ομάδα δεν την φοβάμαι. Ούτε σε άλλα ντέρμπι κορυφής που θα έρθουν.
Προσωπικά, αν ήμουν ΠΑΟΚτσής, θα ντρεπόμουνα για την εμφάνιση της ομάδας μου περισσότερο από όσο θα χαιρόμουνα για το τρίποντο.
Τώρα αν αυτό το σύνολο το χαίρεται ο κος Δώνης, τότε ... χάρισμά του.
Ναι. Όπως τ' ακούσατε. Αυτή είναι η Πανιωνάρα μας.
Αυτή είναι η καρδιά μας. Αυτός είναι ο χτύπος μας. Το DNA μας.
Και στα ντέρμπι. Βγαίνουμε αλώβητοι. Τα παιδιά καταχειροκροτήθηκαν από ένα κατάμεστο γήπεδο για τον απλούστατο λόγο ότι ΞΕΣΚΙΣΑΝ τον ΠΑΟΚ για 90 λεπτά. Τον ΞΕΚΑΤΙΝΙΑΣΑΝ. Αμφιβάλλω αν θα έχουν καταφέρει τα ΠΑΟΚια να ξεκουραστούν σε μια εβδομάδα. Αν τους βρεί μπρούμυτα στην Τούμπα ο μαχητικός Πλατανιάς, σε μας θα το χρωστάει !
Τι θα μας σταματήσει άραγε ;
Οι σφυρίχτρες των "μεγάλων ομάδων" ; Ούτε αυτές μπορούν. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να ξεφτυλίζονται διεθνώς. Μα ας μη μιλήσω καλύτερα για μας. Θα με πείτε υποκειμενικό.
Χάζευα εχθές το βράδυ τον αγώνα του γαύρου με τον ΟΦΗ σε ένα κανάλι, με Άγγλο σπίκερ. Μετά από μια ανατροπή επιθετικού του ΟΦΗ μέσα στην περιοχή, με τον διαιτητή στα δύο μέτρα να δείχνει παίζεται, ο σπίκερ 'τα είδε όλα'. Άρχισε να ωρύεται (στα Αγγλικά φυσικά...) : "μα τι κάνει ; Ήταν μπροστά στη φάση. Αυτό είναι ο ορισμός του πέναλτυ. Δεν μπορώ να καταλάβω τι αποφάσεις παίρνει αυτός ο διαιτητής"... Εμείς μπορούμε φίλτατε, εμείς μπορούμε. Γιατί αν έδειχνε την άσπρη βούλα, εκεί γύρω στο 60' και ο ΟΦΗ έκανε το 2-1, θα χτυπιόταν να ισοφαρίσει και κανείς δεν θα ήθελε να επαναληφθεί το περσυνό έργο (όπου ο ΟΦΗ είχε φύγει από το 'τηγάνι' με τον βαθμό της ισοπαλίας. Με 2-2 μάλιστα...).
Εδώ είναι Ελλαδιστάν φίλτατε. Είναι Μπανανία.
Κάτι αντίστοιχο είδαμε και σήμερα στο δικό μας αγώνα.
Ας μου επιτρέψει ο Άλκης Αλκαίος, να δανειστώ τους στίχους του από το 'Αγύριστο κεφάλι' που μελοποίησε και ερμήνευσε ο Μίλτος Πασχαλίδης :


Η όποια ομοιότητα νοημάτων του τραγουδιού με την φετινή σαρωτική πορεία του Ιστορικού και την αντιμετώπισή του από τα ΜΜΕ και τα κοράκια, τους... νοικοκυραίους, ΜΟΝΟ συμπτωματική δεν είναι !

Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει

ενθύμια παλιά και φυλαχτά

οι ήρωες το σκάνε απ' την οθόνη

ψηλάρμενοι τραβάνε στ' ανοιχτά

"Πού μας πηγαίνει αυτό το τρεχαντήρι;"

"Δεν ξέρω, γέμισέ μου το ποτήρι"

Τα μάρμαρα στο φως αντιφεγγίζουν

σε ποιο ταξίδι σ' έχω ξαναδεί

Τυφλά πουλιά το τζάμι μου ραμφίζουν

το πλένει στα φανάρια ένα παιδί

Κι ένας τελάλης σ' έρημη πλατεία

τριάντα χρόνια ψάχνει την αιτία

Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει,
μα εγώ είμ' ένα τραγούδι αλλοτινό
στου δρόμου το λιοπύρι και το χιόνι
αγύριστο κεφάλι θα γυρνώ
Στα χέρια σου αφήνω το τιμόνι
κι η πιο μεγάλη νύχτα ξημερώνει

Στους δρόμους καβαλάρηδες καλπάζουν
και κυνηγούν τ' αδέσποτα σκυλιά
και οι νοικοκυραίοι που τρομάζουν
ξορκίζουν μ' αγιασμό τον σατανά
Δεν είν' εδώ Βαλκάνια, σου το 'πα
εδώ είναι παίξε γέλασε και σώπα...

Ο 'difficult to cure'