Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που είμαστε όλοι δίπλα σ' αυτά τα τρελά πανθήρια και ρουφάμε κάθε στιγμή την αδρεναλίνη που μας κερνάνε.
Επειδή στα μισά του 2ου δεκαλέπτου μας βρίσκει όχι μόνο με 21 πόντους παθητικό μα να μην έχουμε καν ζευγαρώσει τους αριθμούς πόντων.
Κι εκεί που σκέφτεσαι, όχι άδικα, πως αν πιάσει το παιχνίδι του ο Παναθηναϊκός, θα φάμε συντριβή, εκεί ξυπνά η ψυχή του Πάνθηρα.
Η ομάδα όχι μόνο παίζει το παιχνίδι που ξέρει και μπορεί να παίξει αλλά δεν αφήνει και τον αντίπαλο να κάνει το δικό του παιχνίδι.
Όσο πλησιάζουμε στο σκορ, κάποια στιγμή περνάμε μπροστά και με μισό καλάθι, δείχνοντας τα δόντια μας σ' ένα Παναθηναϊκό που δείχνει να μουδιάζει.
Κάποια στιγμή ξαναβρίσκεται μπροστά με επτά πόντους, φαίνεται όμως καθαρά πως μόνο μέχρι εκεί μπορεί να αντιδράσει.
Το μόνο που κατάφερε ήταν, φανερά εκνευρισμένος, να πάρει και μια τεχνική ποινή, διώχνοντας μας το άγχος τα τελευταία δευτερόλεπτα ώστε να ξεκινήσει το πάρτυ πρίν ακουστεί η τελευταία κόρνα.
Πάμε αύριο το ίδιο δυνατά για να κλείσουμε ένα ακόμα κυανέρυθρο διήμερο.
Το έχουμε τόσο ανάγκη...
ΥΓ. Γούρικη αποδείχθηκε η φωτό που από το πρωί κοσμεί το timeline στη σελίδα μου στο fb. Για ευνόητους λόγους θα παραμείνει για μια εβδομάδα περιμένοντας και τον ποδοσφαιρικό μεταξύ μας αγώνα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου