Στο ίδιο έργο θεατές

Πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Η ομάδα έχει κάνει κοιλιά. Όχι πως είναι μεμπτό. Συμβαίνει.

Θα το ξαναπώ κι εγώ όπως το λέμε όλοι. Το παιχνίδι κρατάει μιάμιση ώρα, όχι μία. Κι αν κουράζονταν τα παιδιά μετά το πρώτο μισό θα το καταλάβαινα. Αυτό που συμβαίνει με μας δεν μπορώ να το καταλάβω.

Ξεκινήσαμε μουδιασμένα. Γιατί ; Τους κάναμε δώρο το κέντρο και όλο το παιχνίδι ήταν δικό τους. Έπρεπε να περάσουν 20 λεπτά για να φανούμε στο γήπεδο. Σιγά τον αντίπαλο που φοβηθήκαμε. Τον Παντιποταϊκό. Έχουμε παίξει με κλάσεις ανώτερες ομάδες. (βλ. Αστέρας)

Κάθε φορά που κατεβαίναμε τη σέντρα με αξιώσεις, τους έπιανε θάλασσα. Και πάνω που ισορροπούμε και πιέζουμε σοβαρά, τρώμε σε μια αντεπίθεση κι αμέσως μετά από μια στημένη φάση δυο γκολ καρακοροϊδίστικα.

Στο ίδιο έργο θεατές, κάπου τό 'χω ξαναδεί. Να βηματίζω στο ημίχρονο καπνίζοντας και ξέροντας πως θα βγούμε στο δεύτερο, θα παίξουμε απίθανη μπάλα, θα μειώσουμε και θα χάνουμε ευκαιρίες μέχρι τις καθυστερήσεις για να φύγουμε τελικά από το γήπεδο με σκυμένο το κεφάλι.

Ίδιο σενάριο με τον ΠΑΟΚ. Η μόνη διαφορά, ο διαιτητής που 'έλαμψε' δια της απουσίας του. Aυτό κάνει ένας σωστός διαιτητής. Διευθύνει έναν αγώνα χωρίς να γίνεται αντιληπτή η παρουσία του, αφήνοντας τις δυο ομάδες να ξεδιπλώσουν στο χορτάρι τις όποιες δυνατότητες τους για να κερδίσει η καλύτερη. Κι όποιος πει για διαιτητικά λάθη απόψε θα είναι επιεικώς απαράδεκτος. Κι αν γίναν κάποια, που πάντα γίνονται, δεν δικαιούσαι δια να ομιλείς όταν έχεις αυτή την εμφάνιση. Με τους ανύπαρκτους.

Κι όταν ακόμα μας σφυρίζουν σωστά, έχουμε το ταλέντο να ανασταίνουμε τους πεθαμένους. Μέχρι και τον Πετρόπουλο χρίσαμε σκόρερ μετά από τρία, αν δε με γελάει η μνήμη μου, χρόνια.

Και εις άλλα με υγεία.

Πάμε Ξάνθη. Για το διπλό. Το 'Χ' φέτος το έχουμε ξεχάσει. Δε πειράζει. Άσπρο μαύρο. Ή όλα ή τίποτα. Τρέλα και τα μυαλά στα κάγκελα.
Γερά, δυνατά με τσαμπουκά.
Για έναν Πανιώνιο ζούμε.