«Κυρίες και Κύριοι επιβάτες.
Σας πληροφορούμε οτι το πλοίο σε λίγα λεπτά φτάνει στο λιμάνι των Χανίων.
Παρακαλούνται οι οδηγοί των φορτηγών να κατευθυνθούν στα γκαράζ.
Σε λίγο ξεκινάει η αποβίβαση»
Παύση. Φώτα. Μια σχετική ανησυχία.
Πέντε παρα δέκα το πρωί.
«Κυρίες και Κύριοι επιβάτες. Σας πληροφορούμε οτι το πλοίο σε λίγα λεπτά φτάνει...»
Με δυσκολία προσπαθώ να κρατήσω το μπουφάν της μηχανής μπροστά μου καλύπτοντας
εξ ολοκλήρου το κεφάλι για συσκότιση. Ηχομόνωση όμως δεν έχει.
«Κυρίες και Κύριοι επιβάτες. Σας πληροφορούμε οτι το πλοίο σε λίγα λεπτά φτάνει...»
Που να σου πληροφορήσει ο παπάς στ’ αυτί, κρόσια μας έκανες τα νεύρα.
Βάλτε τουλάχιστον μια απαλή μουσική απο πίσω να το σπάει λίγο.
Η αεροπορική θέση που τελευταία στιγμή έκλεισα φαντάζει θρόνος σ’ ενα καράβι που ταξιδεύει με τρια δημοτικά σχολεία και αρκετές εκατοντάδες απλού κόσμου. Μόνο τα σχολειά να βάλεις, τέλος οι καμπίνες.
Δεν ξεχνάω τίποτα όταν φεύγω ταξίδι. Η οδοντόβουρτσα και τα ακουστικά του κινητού έλειπαν. Ευτυχώς είχα πάρει ολα τ’ άλλα ...
Με θολωμένη την όραση από το κολύριο στο αριστερό μου μάτι που με ταλαιπωρεί τρείς μέρες τώρα, χάρηκα πολύ που κατάφερα να ρίξω το κέρμα στο μηχάνημα για οδοντόβουρτσες μιας χρήσης.
Η Σούδα μουσκεμένη. Οπως ο Πειραιάς, όταν τον άφηνα το προηγούμενο βράδυ. Στα εκατό μέτρα από το λιμάνι, καφέ «το όνειρο». Ενας κρύος σκέτος εσπρέσο και τρια τσιγάρα γιατί έχω και εξήντα χιλιόμετρα μπροστά μου και πρέπει ν’ ανοίξει το μάτι. Το δεξί. Για τ’ αριστερό τά ‘παμε.
Μετά τον καφέ αρχίζω να καταπίνω τα χιλιόμετρα, όχι με πολλή διάθεση. Ο δρόμος υγρός. Πρόσφυση μηδέν. Δεν θυμάμαι και καλά την διαδρομή. Το δράμα του μοτοσυκλετιστή. Ευτυχώς για το μάτι μου, άρχισε να χαράζει.
Κι ύστερα, βροχή. Μπόρα. Σταματάω κάτω από ενα δέντρο, (φημίζομαι για τις έξυπνες κινήσεις μου) για να φορέσω αδιάβροχο παντελόνι και γάντια. Τώρα είμαι πολύ καλύτερα.
Ο δρόμος είναι καλά πλυμένος πια. Η πρόσφυση των ελαστικών επανήλθε. Η ταχύτητα ανεβαίνει. Τα εξακόσια πενήντα κυβικά που βαραίνουν την πλάτη ενός μοναχικού κυλίνδρου αρχίζουν να δίνουν μια άλλη αίσθηση. Και στο δίκυκλο και σε μένα.
Μόλις το ταχύμετρο φτάνει τα εκατόν είκοσι, το νοιώθω να μου χαμογελάει. Οσο ο δείκτης βουτάει δεξιά πέρα απ’ αυτό το νούμερο, το χαμογελο περνά απ’ το κοντέρ στα χείλη μου.
Φθάνοντας στο Ρέθυμνο, η βροχή έχει σταματήσει. Επόμενη στάση το καφέ «Πόλις». Αδειο, μ’ ενα πρόχειρο χαρτί στην πόρτα «κλειστό λόγω γάμου». Ούτε ψυχή στο δρόμο.
Με τα πολλά, βρίσκω ένα καφενείο ανοιχτό. Παραγγέλνω έναν Ελληνικό σκέτο διπλό. Κάνω πέντε τσιγάρα τώρα. Ενας παππούς εμφανίζεται από το πουθενά, κάθεται στο διπλανό μου τραπεζάκι και παραγγέλνει μια μπύρα. Στις επτά παρα. Το είδα και αυτό.
Πήγε δυο η ωρα. Η δουλειά στο Ρέθυμνο έχει πια τελειώσει. Η άλλη που είχα στα Χανιά ναυάγησε, όχι πως μ’ ενδιέφερε και πολύ. Ετσι έχω έξι ώρες να σκοτώσω μέχρι να μπώ στο καράβι της επιστροφής.
Θυμάμαι μια πλατεία με πλατάνια, τρεχούμενα νερά και γύρω γύρω γεφυράκια που είχα δει. Είχε κάνει εκεί μια στάση το λεωφορείο πριν από τρεις μήνες, όταν είχα κάνει την ίδια διαδρομή με το κτελ.
Ο καφές τελειώνει και η ωρα του φαγητού πλησίασε, μου υπενθυμίζει , σαν να χτυπάει επίμονα πόρτα, το στομάχι μου. Του κάνω τη χάρη. Το καραφάκι με την τσικουδιά είναι υπερβολή μετά από τις δύο μπύρες που ρούφηξα τρώγοντας. Στην Κρήτη όμως δεν τολμάς να αρνηθείς κέρασμα. Ετσι έχω ακούσει τουλάχιστον, πως είναι προσβολή. Δεν μπαίνω στη διαδικασία να το διασταυρώσω.
Ο κύκλος τείνει να κλείσει όπως ακριβώς ξεκίνησε. Καφέ «το όνειρο». Ιδια παραγγελία.
Οκτώ και είκοσι. Οδηγώ την μηχανή στο δεύτερο γκαράζ και παίρνω το ασανσέρ για τον όγδοο όροφο. Εκεί με περιμένει η καμπίνα μου. Απόψε θα κοιμηθώ. Καλό ταξίδι. Καληνύχτα. Τα λέμε αύριο. Σύνταγμα.
Κυριακή 29 Μάη 2011
Καλώς ήρθες Ge!
ΑπάντησηΔιαγραφή