Λευκά πρόσωπα με κόκκινα μάτια.

Ρίξαν κι άλλα. Μέσα στον κόσμο. Χωρίς αφορμή. Δεν φυσάει κι ο κωλοαέρας να καθαρίσει η ατμόσφαιρα. Παγιδευμένοι. Στο προαύλιο της βουλής. Στον άγνωστο στρατιώτη. Μέσα στην πηγή της δημοκρατίας. Δεν σεβάστηκαν ούτε αυτόν τον καθαγιασμένο τόπο οι άχρηστοι. Εκεί που οι ίδιοι καταθέτουν στεφάνια. Εκεί όπου οι εύζωνοι φυλάνε νυχθημερόν το μνημείο. Ο κόσμος κοιτάει δεξιά, αριστερά, πάνω. Παντού ενα σύννεφο. Έχουν ρίξει και στην διασταύρωση Όθωνος και Αμαλίας. Έρχεται από παντού. Γονατίζουμε στα παρτέρια του προαυλίου βήχοντας, φτύνοντας. Η οργή βγάζει άτακτες βρισιές από τα στόματα όσων κατάφεραν να ψεκαστούν με μια πρέζα malox και βρήκαν την ανάσα τους. Ύστερα όλοι μαζί όρθιοι τον Εθνικό μας ύμνο. Δυνατά. Συντονισμένα. Με μια φωνή. Με μία ψυχή. Τα άβουλα όντα που προφυλάσσουν τους ανθέλληνες να προδικάζουν το μη-μέλλον των παιδιών μας κοιτάνε σα λοβοτομημένα. Είμαστε ο εχθρός. Είμαστε ο κίνδυνος για την "δημοκρατία" τους. Είμαστε ο όχλος που πρέπει να διαλυθεί ησύχως, κι αφού αυτό δεν γίνεται, τι άλλες επιλογές έχουν κι αυτοί ; Δεν το θέλουν. Απλά τους χαλάμε το πλάνο. Κάνει και τον γύρο του κόσμου και τους ρεζιλεύουμε. Τι δουλειά έχουμε έξω απ' το σπίτι ; Τζάμπα μας δίνουν σε εξευτελιστικές τιμές τις LCD, LED TV, SMART TV, DVD, δορυφορικά και τόσα ακόμη καλούδια για να βλέπουμε "ζωντανά" τι λένε απο τον καναπέ μας ; "Ο τζάμπας ζει". Ο τζάμπας είμαι εγώ κι εσύ. Ο τζάμπας δεν μπορεί να ξυπνήσει. Δεν γίνεται. Δεν είναι δυνατόν. Τους χαλάμε τη σούπα. 

 

Τώρα για να πούμε του στραβού (από τα χημικά) το δίκιο, κάποιοι δίνουν αφορμές. Οι πενήντα κουκουλομπάτ..., συγνώμη, κουκουλοφόροι ήθελα να πώ, γνωστοί-άγνωστοι λεγόντουσαν πρίν μερικά χρόνια αλλά αυτό πάλιωσε. Ξέρετε, αυτοί που έχουμε όλοι δει από άσχετες κάμερες να "παίζουν σφαλιάρες" κουβεντιάζοντας με όργανα της τάξης, κι ύστερα τρέχουν, πετάνε πέτρες, καίνε μαγαζιά κι οι ένστολοι συνάδελφοί τους τους κυνηγούν. Επειδή δε αυτοί τη γλυτώνουν (θα ήταν οι πρώτοι στη σχολή στα 100μ.) την πληρώνουν αυτοί που βρίσκονταν τη λάθος στιγμή στον λάθος τόπο. (δεν ήθελες καναπέ απόψε ; πάρε μια προσαγωγή. Ανάρχα.). Αυτά όμως είναι τα σοβαρά επεισόδια. Η τροφή για τις κάμερες. Εκεί που καίγεται η Αθήνα. Πιό χαμηλά. Πανεπιστημίου, Κοραή, Ακαδημίας, Ιπποκράτους και απομακρύνονται από το σημείο μηδέν. Εκεί που παίζεται το μη-μέλλον των παιδιών μας. 

Σε μας, στο Σύνταγμα, έχουν μείνει μόλις δύο διμοιρίες. Ίσα να τρομοκρατούν τον κόσμο πετώντας κάθε σαράντα λεπτά δακρυγόνα. (Μη γελάς, το μέτρησα. Με χρονοδιακόπτη δουλεύουν αυτά τα λοβοτομημένα). Ευτυχώς το κατάλαβε κι ο κόσμος και τους έπαιξε με σύστημα. Οι μπροστά που "τρώγαν" το χοντρό, κάναν διακόσια μέτρα πίσω να βρούν την ανάσα τους και τη θέση τους παίρναν οι επόμενοι. Αυτοί που περίμεναν στην είσοδο του Εθνικού (;) μας κήπου. Ύστερα, οι ακόμα πιό πίσω, ύστερα πάλι οι πρώτοι. Έτσι δεν έμενε για πολύ άδεια η πλατεία όπως πολύ θα το ήθελαν. Αφού είδαν κι αποείδαν ήρθε και μία διμοιρία από την Αμαλίας και Φιλελλήνων (άκου όνομα δρόμου τώρα για να ξεκινά διμοιρία !) και άρχισαν να ρίχνουν στον κόσμο εκατέρωθεν κυνηγώντας τον κι όλας. Που θα πάς ; Τώρα θα τρομάξεις και θα γυρίσεις σπίτι σου, Τζάμπα ! 

Η πιο συγκινητική όμως φωνή (από ραδιοφώνου, που θύμιζε ηχογραφήσεις άλλων εποχών που ακούγαμε από παιδιά) ήταν αυτή του γιατρού από το υπαίθριο ιατρείο της πλατείας.
"Κάνουμε έκκληση για βοήθεια. Χρειαζόμαστε γάζες, ορούς και malox. Έχουμε δεκάδες τραυματίες και έχουμε ξεμείνει από υλικά εδώ και ώρες. Χρειαζόμαστε επειγόντως ασθενοφόρα που δεν μπορούν να φτάσουν ως εδώ. Κάποιος να τους πεί να σταματήσουν να ρίχνουν χημικά στην Όθωνος. Ούτε σε καιρό πολέμου δεν συναντάς τέτοια κατάσταση".