Καλή Ανάσταση ...

Εβδομάδα των παθών έρχεται από Δευτέρα κι εμείς περιμένουμε από την προηγούμενη να μάθουμε πότε (έλα μου ντε) θα βγεί η απόφαση της έφεσης του Πανιωνίου για τον αγώνα με τον ΟΣΦΠ.

Το καταλάβαμε παιδιά, δεν είμαστε χαζοί. Το έχουμε καταλάβει από την πρώτη στιγμή. Όταν μάθαμε πρώτα την ποινή κι ύστερα την αιτία για την οποία τιμωρηθήκαμε.
Η ήττα του ΠΑΟ στην Αρτάκης τάραξε το σύστημα συθέμελα.
Ο Ολυμπιακός μπορεί να παίξει πιο συγκεντρωμένος μη έχοντας τον 6ο παίκτη του Πανιωνίου στις κερκίδες και έτσι να αυξήσει κατά πολύ τις πιθανότητες (που ούτως ή άλλως είναι υπέρ του) να πάρει το παιχνίδι.

Το ότι το συγκεκριμένο ματς δεν έχει καμία νουμερική σημασία ούτε επηρεάζει την τελική βαθμολογία όποιος και να πάρει το ροζ φύλλο, το ξέρουμε όλοι. Αυτό όμως δεν φαίνεται να απασχολεί αυτούς που υπάρχουν ΜΟΝΟ για να κερδίζουν.
Άιντε βρε, καλή Ανάσταση σε όλους. Μόνο μη μας περνάτε για μαλάκες !!!

Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά...

Φέτος σε μια, ομολογουμένως, από τις πιο δύσκολες περιόδους στην ιστορία της ομάδας μας μπόρεσαν οι συντελεστές της, παίκτες, προπονητές να υπερβάλλουν εαυτόν.
Έτσι, παρόλες τις αντιξοότητες σε όλη τη χρονιά, τελείωσαν αυτήν στο πρώτο μισό της βαθμολογικής κατάταξης, δείχνοντας σε όλους πως ο Πανιώνιος μπορεί να στηριχτεί στα πόδια του.
Η επόμενη χρονιά που θα είναι επίσης δύσκολη, θα βρεί όλους πιο ενωμένους, με περισσότερη χημεία μεταξύ τους, ώστε να καταφέρουν να 'καθαρίζουν' σε κάποιες δύσκολες στιγμές που φέτος και λόγω απειρίας δεν μπόρεσαν.

Η φετινή σεζόν μόνο θετικές εικόνες μπορεί να αφήσει για ένα μέλλον με ποιοτική μπάλα, αγγλικά σκορ, γεμάτες κερκίδες από Πανιώνιους και όχι μόνο.
Ο Πανιώνιος μέσα από τις κακουχίες βγαίνει πάντα πιο δυνατός, πιο ενωμένος πιο συμπαγής.
Έχει πάντα τον σεβασμό όλων, γηραιότερος ων, όσοι δε τολμούν να χλευάζουν απλά δηλώνουν  το χαμηλό τους IQ.

Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους όσους ίδρωσαν την Ιστορική φανέλα με το βαρύ έμβλημα.
Μόνο επιτυχίες τους επιφυλλάσει το μέλλον συλλογικά μα και ατομικά.

Η καρδιά όλων μας χτυπά Κυανέρυθρα.

ΥΓ. Επί τούτου έλαμψε η μη αναφορά μου στις κινήσεις της διοίκησης, όχι επειδή πιστεύω πως δεν πάλεψε για την ομάδα αλλά γιατί, για αδιευκρίνιστους λόγους, επέλεξε τη στάση "τα εν οίκω μη εν δήμω". Μια στάση ορθή για κάθε οικογένεια, όχι όμως για την Πανιώνια.

Είμαστε λίγοι και κάνουμε πολλή φασαρία ...

"Δεν σας χωνεύω εσάς τους Πανιώνιους." Ο τύπος που μόλις είχα γνωρίσει και έπεσε το μάτι του στο έμβλημα του συλλόγου μας πάνω στο zippo μου, με άφησε άναυδο. Αρχικά δήλωσε Καλλιθεώτης, πάνω στην κουβέντα όμως του ξέφυγε ότι κι εκείνοι αποδοκίμασαν τον πρόεδρό τους την Κυριακή μετά το ισόπαλο αποτέλεσμα. (γαύρος είσαι αγόρι μου, όχι Καλλιθέα !).

"Είστε λίγοι και κάνετε πολλή φασαρία", μου αιτιολόγησε το 'αχώνευτοι' της πρώτης του κουβέντας.

Έχω ακούσει πολλά προσωνύμια όλα αυτά τα χρόνια, το 'αχώνευτοι' όμως μου έπεσε βαρύ. 

Ο Πανιώνιος ήταν πάντα η ομάδα που άρεσε, που έλκυε (και αλλόθρησκο) κόσμο στο γήπεδό του. Ίσως για τον τρόπο που έπαιζε, ίσως για την ιστορία του, ίσως για το γεγονός ότι ποτέ, μα ΠΟΤΕ, δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το αποτέλεσμα ενός αγώνα του, (ακόμα ηχούν στ' αφτιά μου τα λόγια του μακαρίτη νονού μου : δεν παίζεστε βρε Γιώργη μου. Σας παίζω άσσο, χάνετε, σας παίζω διπλό, κερδίζετε, παίζω άσσο/δύο έρχεστε ισοπαλία, παίζω τριπλή παραλλαγή, αναβάλεται το ματς !!!).

Δεν είμαστε λίγοι, φιλαράκο μου, δυστυχώς για σένα, είμαστε πολλοί (ίσως λιγάκι σκόρπιοι) αλλά ναι. Έχεις δίκιο. Είμαστε αχώνευτοι. Ήμασταν, και θα είμαστε πάντα, ένα κακό σπυρί στο κώλο σας. Όλων σας. Ξέρετε όλοι καλά πως όσο σίγουρο και να έχετε ένα ματς με τον Πανιώνιο, λίγο μπόσικους αν σας βρούμε, λίγο γονατιστούς, θα μας νοιώσετε γερά. Όλοι το έχετε νοιώσει και τρέμετε τη στιγμή που θα ξανάρθει, γιατί ξέρετε ότι θα ξανάρθει με μαθηματική ακρίβεια.

Αυτός ο Πανιώνιος λοιπόν (ο αχώνευτος) βρέθηκε δύο φορές μέσα σε τέσσερα χρόνια και στη Β' εθνική. (Για να αγγίξω και λίγο την επικαιρότητα). Κι όχι μόνο επανήλθε στα σαλόνια μα σφράγισε και την επάνοδό του με μια κούπα, την δεύτερη στην ιστορία του.

Ο υποβιβασμός είναι μια διαδικασία μέσα στη ζωή. Τον έχουμε βιώσει όλοι ακόμη και σε άλλα επίπεδα.

Και οι μεγάλες ομάδες έχουν δικαίωμα σε αυτόν. Το λέω από προσωπική εμπειρία δις ('92, '96).

Γιουβέντους και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι επίσης κλασικά παραδείγματα ομάδων που πρόσθεσαν στην ιστορία τους τη λέξη υποβιβασμός. 

Εύχομαι σε όλες τις ομάδες που άλλαξαν κατηγορία να ξαναβρεθούν ψηλά. ΑΕΚ, Ηρακλής, Καβάλα, Παναχαϊκή, ακόμα και η σιχαμένη Λάρισα ... Ο λόγος ; Θέλω να έχω την ευκαιρία να γιορτάσω νίκες απέναντί τους. Να έρθουν ελπίζοντας στο Ναό και να φύγουν με σκυμμένο το κεφάλι.

'Οπως εύχομαι και σε άλλες "μεγάλες" ομάδες να πάρουν κάποτε το δρόμο των προαναφερόμενων, όχι από κακία αλλά γιατί είναι ένα μάθημα ζωής. Κι αν δεν το έχεις ζήσει, είσαι πολύ μικρός.

Χορταστικό μενού και φαντασία

Ίσως το ομορφότερο παιχνίδι της σεζόν παρακολούθησαν οι (δυστυχώς) λιγοστοί φίλαθλοι του Ιστορικού στο προτελευταίο ραντεβού της ομάδας για το 2013, τελευταίο όμως στο γήπεδό τους.

Γκόλ, ευκαιρίες, πέναλτι, δοκάρια, συνεχείς εναλλαγές του σκορ, όμορφες ενέργειες παικτών και ένα τελικό 3-3 που μπορεί να μην ήταν το θεμιτό αποτέλεσμα, δεν κατάφερε όμως να σβήσει το χαμόγελο από τα χείλη ούτε να στερήσει από τους παίκτες μας ένα ζεστό παρατεταμένο χειροκρότημα μετά το τέλος του αγώνα.

Το χορταστικότερο ματς επιφύλαξε ο Πανιώνιος στον κόσμο του για να μείνει με αυτή την εικόνα μέχρι την επόμενη χρονιά όπου θα ξεκινήσει, ελπίζουμε όλοι, με λιγότερα προβλήματα, με πιο δεμένο σύνολο και με στόχους που να καταφέρει να κατακτήσει πολύ νωρίτερα από φέτος.

Έχω ξαναπεί πως ο στόχος που βάζεις όταν ξεκινάς μια προσπάθεια πρέπει να είναι υψηλότερος έτσι ώστε να έχεις την ευκαιρία να καταφέρεις περισσότερα πράγματα στην πορεία σου.
Με στόχο την παραμονή (που ποτέ δεν άρμοζε στην ιστορία μας) δεν μπορείς να ελπίζεις σε κάτι καλύτερο.

Το τελευταίο σκαλοπάτι πρέπει να είναι η παραμονή.
Ο πήχυς πρέπει να βρίσκεται πιό ψηλά.

Για μια Πανιωνάρα ζούμε.

Μια απ' τα γίδια

Απόλαυση.
Μια λέξη που μπορεί να κλείσει μέσα της ένα χορταστικό δίωρο το οποίο φεύγει σα νερό απ΄ τη στιγμή που ξεκινάει η παράσταση.
Ήδη από την αρχή, με σβηστά ακόμα τα φώτα σε προϊδεάζει τι θα ακολουθήσει με τις απαγορεύσεις που φτάνουν μέχρι και το ... πέταγμα χαρταετού (εν ώρα παράστασης φυσικά) με τις κυρώσεις να φτάνουν μέχρι την θανατική ποινή.

Μια πρωτότυπη σύνθεση κειμένων που αν και άκρως επίκαιρα, δεν επαναλαμβάνουν καμία τετριμμένη ατάκα απ' αυτές που όλοι διαβάζουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Απολαυστικός ο Αντώνης Κρόμπας που υπογράφει τα κείμενα και τη σκηνοθεσία. Τον πλαισιώνουν εκπληκτικά ο Γιάννης Δρακόπουλος και η Βούλα Τσαπακίδου δίνοντάς σου την αίσθηση παρέας που απλά κάνει την πλάκα της πάνω στη σκηνή, μπροστά σου. Αυτή η αμεσότητα περνάει εύκολα και στην πλατεία που έχει τη δυνατότητα να παρέμβει διανθίζοντας το δρώμενο.


Απλά δείτε το.

(κριτική στο Athinorama.gr)

Πανιωνάρα, πιο ψηλά, πιο ψηλά...

Αυτό τον τρόπο έχει η Πανιωνάρα να μας τρελαίνει.
Ακόμα και με μια λευκή ισοπαλία.
Μια ομάδα συγκεντρωμένη με προσοχή στα μετόπισθεν και αντεπιθέσεις φωτιά, ας μου επιτραπεί να πω πως οι σημαντικότερες και κλασικότερες ευκαιρίες ήταν οι δικές μας. Κολοβός, Γουνδουλάκης στο 1ο ημίχρονο, Μενδρινός, Αραβίδης στις καθυστερήσεις του αγώνα θα μπορούσαν να έχουν φέρει ακόμα και το διπλό.

Ένας Γιαννακόπουλος πιο συγκεντρωμένος, σοβαρός και αποτελεσματικός από ποτέ, απέδειξε για άλλη μια φορά πως δεν του άξιζαν τα απαξιωτικά σχόλια που γράφονταν γι αυτόν κάτω από άρθρα παλιότερα.

Ψάχνω ανεπιτυχώς να βρω ποιό από τα παιδιά υστέρησε σήμερα. Αν και για ευνόητους λόγους ο τίτλος του MVP πρέπει να πάει στον γκολκίπερ της ομάδας που κράτησε ανέπαφη την εστία μας από τις φωτοβολίδες των αντιπάλων.

Ο διαιτητής πέρασε απαρατήρητος, κάτι που θα έπρεπε να συμβαίνει σε κάθε παιχνίδι.

Ο ΠΑΟ θα αρκεστει να μετράει στα στιγμιότυπα τις 36 (ανούσιες) ευκαιρίες του, τα 23 (ανεκμετάλλευτα) κόρνερ και να γκρινιάζει για ένα πέναλτι. (Ίχνος πρωτοτυπίας σ' αυτή την ομάδα βρε παιδί μου...)

Δώσατε μεγάλη χαρά στην Πανιώνια οικογένεια συνεχίζοντας ένα δεύτερο σερί κυανέρυθρο Σαββατοκύριακο.
Συνεχίστε έτσι και στο επόμενο ραντεβού στο ναό.

Νίκη κόντρα σε κάθε κατε-στημένο

Υπερπολύτιμη νίκη κόντρα σε όσους είχαν προαποφασίσει πως ο Πανιώνιος "έπρεπε" να ηττηθεί μετά την μεγαλειώδη εμφάνιση-νίκη επί του Παναθηναϊκού, πέτυχε σήμερα ο Ιστορικός.

Με την ίδια όμως ψυχή κατάφερε, παρόλα τα φάλτσα σφυρίγματα, να περάσει έστω και στο τελευταίο δευτερόλεπτο μπροστά νικώντας έναν αξιόμαχο αντίπαλο τον οποίο, αν κρίνουμε από την σημερινή του εμφάνιση, ίσως και να τον αδικεί η βαθμολογική του θέση.

Η ομάδα μπήκε κάπως μουδιασμένα, ίσως πάλι και να μούδιασε βλέποντας τον Αθηναίου να φορτώνεται με δύο φάουλ από το ... 25ο δευτερόλεπτο !

Τέλος καλό όλα καλά, θα πω μόνο και μπόλικες σόδες σε όσους είχαν σίγουρη την ήττα του Πανιωνίου απόψε.

Αύριο πάλι "όλοι" θεωρούν ότι ο ΠΑΟ "πρέπει" να κερδίσει.
Έλα μου όμως που εμάς μας χαροποιεί τόσο να χαλάμε σούπες ...

Πολλά συγχαρητήρια στα μπασκετικά Πανθήρια που πήραν Απόλλωνα και Σύστημα.
Πολλά συγχαρητήρια και στον Απόλλωνα Πάτρας για το όμορφο μπάσκετ που έπαιξε.
Καλή επιτυχία στα ποδοσφαιρικά Πανθήρια αύριο στο ΟΑΚΑ. Χωρίς άγχος και με συγκέντρωση 90 λεπτά το έχουμε το ματσάκι.

ΥΓ. Περαστικά στον Τέρνερ. Πάντα μουδιάζει το Αρτάκης όταν ένας αθλητής σφαδάζει πεσμένος στο παρκέ, από τότε ...

ΥΓ2. Καταλάβαμε γιατί δεν είχε τηλεοπτική κάλυψη ο αγώνας, όχι πως ντρέπονται τις κάμερες, λέω γω τώρα...

Συγνώμη, τώρα μπορώ να κοιτάξω ψηλότερα ;

Από την πρώτη αγωνιστική, για να μην πω και πριν από αυτήν, θέσαμε σαν στόχο (βάση δυναμικού και προϋπολογισμού της ομάδας) την παραμονή. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις και ανέλπιστα βλέπαμε την ομάδα να περνάει "τρένο" τους αντιπάλους.
Ύστερα άρχισε η πτώση. Κάθετη μάλιστα. Έπαιξαν βέβαια και κάποια βρώμικα παιχνίδια στην πλάτη μας, όπως κάθε χρόνο φυσικά, και λίγο η ψυχολογία πληγωμένη (δεν είναι εύκολο να δουλεύεις πυρετωδώς όλη την εβδομάδα για να σε κατασπαράξει ένα κοράκι την Κυριακή) λίγο οι επαγγελματικοί ρυθμοί που δεν ήταν εύκολο να ακολουθήσουν τα "μωρά" του Ελέ, έφεραν τα συνεχόμενα αρνητικά αποτελέσματα που όλοι βιώσαμε. Το αποτέλεσμα ; Τέσσερις στροφές πριν τη λήξη της χρονιάς να παλεύουμε πραγματικά για την παραμονή μας. Τον πρωταρχικό μας στόχο.

Τα αλλεπάληλα εγκεφαλικά δεν ήρθαν τυχαία. Ας το παραδεχτούμε, εγώ τουλάχιστον μπορώ. Ναι. Είχα βλέψεις για ψηλότερα. Όχι όμως άδικα, ούτε τυχαία. Το πάθος και η ενέργεια που έβγαζαν αυτά τα παιδιά στο χορτάρι μου έδιναν το δικαίωμα να ονειρεύομαι. Ο τρόπος που έκαναν ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό να παίζουν κρυφτούλι στο Ναό για να δραπετεύσουν τελικά με γνώριμες συνταγές με το τρίποντο.

Το ίδιο πάθος και την ίδια ενέργεια είδα και στα τελευταία δύο εντός έδρας παιχνίδια με δυο ομάδες που αν μη τι άλλο σαν μπάτζετ υπερτερούν κατά πολύ της ομάδας μας. Αποδείξαμε όμως έμπρακτα πως αυτός που θέλει τη νίκη είναι πιο κοντά να την κατακτήσει. Τελικά αυτό κάναμε.

Παναθηναϊκός τώρα με ένα πόντο μόλις πιο πάνω και ονειρεύεται πεντάδα. Πάμε στο ΟΑΚΑ απ' όπου έχει φύγει με το διπλό και η κουτσή Μαρία. Εμείς πάλι, έχοντας κατακτήσει (χτικιάσαμε) τον πρώτο στόχο μας μπορούμε να θέσουμε έναν νέο στα γρήγορα ;

Κι αν τερματίσουμε στην πεντάδα αλλά δεν μπορέσουμε να βγούμε Ευρώπη λόγω αδειοδοτήσεων και άλλων τερτιπιών θα έχουμε αποδείξει σε όλους ότι είναι βαριά, πολύ βαριά, η σημαία του συλλόγου και πως την κρατάμε σφιχτά και πάντα ψηλά.

Όπως και νά 'χει, αυτά τα παιδιά με τον Παναγόπουλο στο τιμόνι πια, έχουν αποδείξει ότι αξίζουν να φορούν τη φανέλα του Πανιωνίου, κι αυτό είναι κάτι που το κερδίσαν. Με πάθος, με δύναμη, με τσαμπουκά.